พาดหัวอาจจะดูแรงนิดนึง เนื่องจากได้อ่านบทความหนึ่งของ Mark Manson:

“Look, most of your dreams aren’t really dreams, they’re merely imaginative over-compensations for the feelings of inadequacy you are trying to avoid in yourself.”

มีคนเคยพูดไว้ว่า เด็กสมัยก่อนโตขึ้นอยากมีรถเบนซ์ขับ แต่เด็กสมัยนี้ไม่ได้อยากขับรถเบนซ์แล้ว แต่อยากขับรถสปอร์ตที่ราคาแพงกว่าเบนซ์เสียอีก

รถหรู บ้านหลังใหญ่ เลขเจ็ดหลักในบัญชี เหล่านี้น่าจะเป็นความฝันของใครหลายคน และเรียกมันว่า “การเติมเต็ม”

แต่ก่อนจะเติมได้ ก็ต้องมีรู

รูที่อาจถูกสร้างขึ้นมาตั้งวันที่เรายังเด็ก วันที่เราเห็นเด็กบ้านข้างๆ ได้ของเล่นแล้วเราไม่ได้ โตขึ้นมาเลยต้องหาของเล่นชิ้นใหญ่เพื่อชดเชยสิ่งที่ขาดไปในวันนั้น

ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ผิด แต่มันเป็นสิ่งที่เหนื่อย

เหนื่อยกับการไล่ล่าไขว่คว้าเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ไม่ได้ทำให้เรามีความสุขอย่างแท้จริงด้วยซ้ำ

มันคือความฝันหรือมันคือการชดเชยปมด้อย

สังเกตตัวเองให้ดี แล้วจะรู้ว่าความฝันบางอย่างไม่คุ้มค่ากับการพิชิตครับ

เพราะความรู้สึกนั้นแปรปรวน ขึ้นลงได้ทุกวัน

ถ้าเราใช้ชีวิตไปตามความรู้สึก สิ่งที่ได้มาคือความสบายใจ แต่สิ่งที่ต้องแลกคือผลลัพธ์ที่ขาดๆ เกินๆ

วันไหนฟิตๆ หน่อยก็ทำเสียเต็มที่ แต่พอวันไหนขาดแรงบันดาลใจก็หยุดไปเสียดื้อๆ

ทางเลือกที่ดีกว่าคือการ commit to the process, not the results ยึดมั่นในการกระทำ แต่ปล่อยวางกับผลลัพธ์

เหมือนที่ผมเคยเขียนไว้ในบทความ “กฎ 20 ไมล์“

“ถ้าเราอยากจะประสบความสำเร็จในเรื่องใด เราควรจะสร้างความก้าวหน้าในเรื่องนั้นทุกวัน ไม่ว่าวันนั้นจะเจอเรื่องร้ายดีอย่างไร ‘สภาพอากาศ’ จะไม่เป็นใจแค่ไหน เราก็ไม่ควรหยุดเคลื่อนที่ และแม้ว่าวันไหนจะเส้นทางสดใสหรือเราจะมีกำลังเต็มพิกัด ก็ต้องระวังไม่หักโหมจนเหนื่อยล้าเกินไปในวันพรุ่งนี้”

สภาพอากาศในใจเราตอนนี้จะเป็นอย่างไร ก็อย่าปล่อยให้มันมามีอิทธิพลกับเราจนเกินไป

เราเปลี่ยนความรู้สึกไม่ได้ แต่เราเปลี่ยนการกระทำของเราได้

เปลี่ยนการกระทำเสีย แล้วบางทีความรู้สึกก็จะตามมาเองครับ

เราทุกคนล้วนเคยเจอปัญหาที่แก้ไม่ตก

มีเงินไม่พอใช้

เลือกคบคนผิด

สุขภาพไม่สมบูรณ์

เจ็บจนชิน จนอดคิดไม่ได้ว่าเราน่าจะโดนคำสาปอะไรบางอย่าง

ซึ่งอาจจะจริงหรืออาจจะไม่จริงก็ได้

แต่ที่แน่ๆ คือมันมีคนอีกมากมายที่ไม่ได้เจอปัญหาเดียวกับเรา แสดงว่าเขาน่าจะทำอะไรที่ต่างจากเรา หรือไม่ได้ทำอะไรที่เรากำลังทำอยู่

ถ้าทำแบบเดิม ผลลัพธ์ก็ย่อมเป็นแบบเดิม

แต่ที่เรายังไม่เปลี่ยนวิธี อาจเพราะเรายังค้นไม่พบ หรือไม่ก็เพราะเรายังเจ็บไม่พอ

บทเรียนเดิมๆ จึงวนเวียนกลับมา จนกว่าเราจะบอกว่าพอกันที แล้วมองหาทางเลือกใหม่อย่างจริงจัง ซึ่งทางเลือกใหม่นั้นอาจจะเวิร์คหรืออาจจะไม่เวิร์คก็ได้

แต่ชีวิตคือการทดลองอยู่แล้ว และการทดลองส่วนใหญ่ถึงผิดพลั้งก็ยังอยู่ไกลหัวใจ

ผิดครั้งต่อไป ก็ขอให้เจ็บพอที่จะได้เรียนรู้และเปลี่ยนแปลง เพื่อที่เราจะได้ไม่ต้องเรียนซ้ำอยู่ร่ำไปครับ

ชายคนหนึ่งแข่งหมากรุกกับเพื่อนสาวที่เล่นหมากรุกเก่งกว่าเขามาก

รอบแรกเขาแพ้เละเทะ แต่เขาก็ไม่ท้อ ขอประลองใหม่ แล้วก็จบด้วยความพ่ายแพ้อีกเช่นเคย

เขากลับไปศึกษาเกมส์หมากรุกให้ถ่องแท้ยิ่งขึ้น หัดเล่นกับคอมเพื่อฝึกฝนตัวเอง และนัดเล่นหมากรุกกับเพื่อนคนนี้เรื่อยๆ

ต้องแข่งกันหลายสิบครั้งกว่าเขาจะเอาชนะเพื่อนตัวเองได้

จากนั้นเขาก็ชนะเพื่อนอีกหลายรอบ นานไปก็เริ่มชะล่าใจ สุดท้ายเขาก็กลับมาแพ้อีกจนได้

แล้วเขาก็ได้บทเรียนว่า ช่วงที่เขาแพ้นั้น เขาเก่งขึ้นทุกวัน แต่พอเขาได้พบชัยชนะแล้ว เขากลับหย่อนยานและย่ำอยู่กับที่

จะนับเป็นกฎข้อหนึ่งเลยก็ได้ ว่าเมื่อใดที่เราแพ้ เมื่อใดที่เราพลาด เราจะได้เรียนรู้อะไรมากมาย แต่พอเราชนะ เรามักจะนึกว่าตัวเองอยู่บนยอดเขา เราจะประมาท และเราจะหยุดพัฒนา

แพ้คือทางขึ้น ชนะคือทางลงครับ

บางทีเราก็แค่ต้องการการตกตะกอนทางความคิด

เมื่อใช้แก้วตักน้ำในคลองขึ้นมา ตอนแรกน้ำอาจขุ่นมัว แต่พอตั้งไว้เฉยๆ สักพักน้ำก็จะใสขึ้นโดยไม่ต้องทำอะไร เพราะตะกอนลงไปนอนบนพื้น

เมื่อน้ำใส ก็เอาไปทำประโยชน์ได้มากมาย

จิตใจที่กระเพื่อมสั่นไหวตลอดเวลาก็ย่อมขุ่นมัวเช่นกัน

ถ้าอยากให้ใจใสขึ้น บางทีเราไม่ต้องทำอะไร แค่ลองอยู่เฉยๆ ตะกอนใจก็จะลงไปนอนก้นได้เช่นกัน

“Most people think they lack motivation when they really lack clarity.”
-James Clear

เมื่อใจนิ่ง เราก็จะเห็นอะไรได้ชัดขึ้น ว่าเราอยากทำอะไร และจะทำไปทำไม

เมื่อใจใส เราก็จะเอามันไปทำประโยชน์ได้มากมายครับ

---

เหลือ 4 ที่นั่ง – Time Management Workshop รุ่นที่ 16 วันเสาร์ที่ 31 ตุลาคม เวลา 9:00-12:00 ครับ ดูรายละเอียดได้ที่ bit.ly/time31oct20