“People will forget what you said,
People will forget what you did,
But people will never forget how you made them feel.”
-Maya Angelou
อ่านถ้อยคำนี้แล้วทำให้ผมคิดถึงสมัยเรียนมหาวิทยาลัย
เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ผมเรียนอยู่ที่ Asian University อ.บางละมุง จังหวัดชลบุรี ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองพัทยาประมาณ 40 นาที
เนื่องจากมหาวิทยาลัยตั้งอยู่บนทางหลวง 331 แถบนั้นจึงไม่มีร้านค้าใหญ่ๆ เลย ถ้านักศึกษาคนไหนอยากจะเข้าเมืองก็ต้องมาลงชื่อเพื่อจองที่นั่งในรถตู้ ซึ่งจะพาเรามาส่งที่โลตัสก่อนถึงซอยเทพประสิทธิ์ตอนบ่ายแก่ๆ แล้วจะแวะมารับเราอีกครั้งตอนหนึ่งทุ่มตรง
อยู่มาวันหนึ่งผมแยกไปทำธุระคนเดียว แล้วกลับมาที่ป้ายรถเมล์หน้าโลตัสช้าไปหน่อย ปรากฎว่าไม่มีนักศึกษาคนไหนเหลืออยู่แล้ว แสดงว่ารถตู้มารับกลับไปหมดแล้ว และพี่คนขับเขาคงลืมไปว่าผมจะกลับด้วย
งานเข้าสิครับ เพราะอีกทางเดียวที่จะกลับเข้ามหาลัยได้นั้นคือการเหมารถสองแถวเข้าไป ระยะทางก็หลายสิบกิโล แถมทางที่ไปก็เปลี่ยว การนั่งสองแถวไปคนเดียวจึงเสี่ยงไม่น้อย
ตอนนั้นผมยังไม่มีโทรศัพท์มือถือด้วย เลยต้องไปใช้โทรศัพท์สาธารณะโทร.หาไก่ เพื่อนร่วมรุ่นวิศวะที่อยู่ที่หอ เล่าปัญหาให้เขาฟังเผื่อว่าจะช่วยอะไรได้
วางหูแล้วผมก็กลับไปรอที่ป้ายรถเมล์อีกครั้ง ผ่านไปซักพัก รถตู้มหาลัยก็วิ่งมาจอด ปรากฎว่าพี่คนขับเขาไม่ได้ลืมผมหรอก เพียงแต่ว่าเขาต้องไปรับคนที่จุดอื่นพอดีและเห็นว่าผมยังไม่มา เลยแวะไปรับคนกลุ่มนั้นก่อน แล้วค่อยย้อนกลับมารับผมที่โลตัสอีกครั้ง
พอได้ขึ้นมานั่งบนรถตู้แล้ว ผมจึงขอยืมโทรศัพท์มือถือน้องนักศึกษาในรถ โทร.หาไก่อีกรอบเพื่อจะบอกว่า ไม่เป็นไรแล้วนะ มีรถกลับแล้ว
ปรากฎว่าไก่กำลังอยู่บนรถของอาจารย์พงษ์จันทร์ซึ่งเป็นอาจารย์ที่พักอยู่ที่หอ
ไก่เอาเรื่องของผมไปเล่าให้อาจารย์ฟัง เลยตัดสินใจกันว่าออกมารับผมดีกว่า
พอรู้ว่าผมอยู่บนรถตู้แล้ว อาจารย์จึงตีรถกลับ เรื่องทุกอย่างจึงแฮปปี้เอนดิ้ง
แม้ผมกับไก่จะไม่เคยพูดถึงเหตุการณ์นี้กันอีก แต่ผมก็ไม่เคยลืมมันเลย
เพราะทั้งสองคนทำให้ผมรู้สึกว่า เออ ยังมีคนเป็นห่วงเราและมีน้ำใจที่จะออกจากมหาลัยตอนสองทุ่มกว่า ขับรถ 40 นาทีผ่านเส้นทางเปลี่ยวๆ เพื่อมารับผมเพียงคนเดียว
“People will forget what you said,
People will forget what you did,
But people will never forget how you made them feel.”
คนจะลืมสิ่งที่เราพูด คนจะลืมสิ่งที่เราทำ แต่เขาจะไม่มีวันลืมสิ่งที่เราทำให้เขารู้สึก
ขอให้ผู้อ่านได้มีโอกาสสร้างความรู้สึกดีๆ กับคนรอบข้างนะครับ
เพราะเขาจะจำมันไปอีกนานเลยล่ะ
อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)
อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/
ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”
ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com
Anontawong's Musings 