หนึ่งคือปีแรกที่เราเกิดมา

สองคือปีที่เราเกษียณ

แม้อัตราการเสียชีวิตของเด็กแรกเกิดจะลดลงอย่างฮวบฮาบในรอบร้อยปีที่ผ่านมา ก็ยังมีเด็กที่เสียชีวิตก่อนจะอายุครบหนึ่งขวบให้เราได้ยินอยู่เนืองๆ

ส่วนปีที่เราเกษียณ คือปีแห่งการเปลี่ยนผ่าน

จากคนทำงานสู่คนไร้งาน

จากคนที่เคยถูกบังคับให้สร้างคุณค่า กลายเป็นคนที่ต้องคิดเองว่าจะสร้างคุณค่าได้อย่างไร

ซึ่งถ้าคิดไม่ออกหรือทำไม่ได้ ชีวิตก็มีสิทธิ์จะเหี่ยวเฉาได้อย่างง่ายดาย

เราจึงเห็นคนอายุหกสิบที่ดูแก่หง่อม บางทีแก่กว่าคนคนอายุเจ็ดสิบที่ยังทำงานเสียอีก

เป้าหมายที่เราอยากทำงานเก็บเงินเยอะๆ จะได้มีเงินเลี้ยงพ่อแม่ให้สุขสบาย บางทีก็ต้องระวังไม่ให้มันกลายเป็นดาบสองคม

เพราะถ้าสุขสบายเกินไป อยู่บ้านเฉยๆ ร่างกายก็จะไม่ได้ใช้ สมองก็จะไม่ได้ใช้

และอะไรก็ตามที่ไม่ได้ใช้นั้นย่อมเสื่อมโทรมได้โดยง่าย ไม่ต่างอะไรกับบ้านที่ไม่มีคนอยู่

เราจึงควรแสวงหาและยินดีต้อนรับความไม่สุขสบายเข้ามาในชีวิตอยู่เนืองๆ ให้ร่างกายได้พบความลำบากและให้สมองได้ครุ่นคิด เพื่อคงความหนุ่มสาวไว้ให้ยาวนานเท่าที่ธรรมชาติจะเปิดทางให้ครับ

—–

ติดตาม Anontawong’s Musings ทาง LINE: bit.ly/tgimline

Time Management Workshop วันเสาร์นี้เต็มแล้วครับ จะเปิดสอนอีกครั้งประมาณเดือนพ.ค.หรือมิ.ย.ครับ ขอบคุณทุกๆ คนครับ

เรานั่งเล่นมือถือแล้วปล่อยให้ลูกที่โตขึ้นทุกวันเล่นกับตัวเอง

เราขับรถมอเตอร์ไซค์สวนเลน จะได้ประหยัดเวลาและน้ำมันแต่ไม่ประหยัดชีวิต

เราทานข้าวไม่เป็นเวลาจนโรคกระเพาะถามหาเพราะติดพันงานที่สำคัญสำหรับคนอื่น

เรามัวแต่ตอบไลน์จนไม่ได้พูดคุยกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เรา

เรารีบจนเคยตัว รีบจนไม่รู้ว่าจะรีบไปทำไม

รีบจนลืมไปว่ากำลังเอาพิมเสนไปแลกเกลือครับ

—–

เปิดรับสมัคร Time Management รุ่นที่ 12 วันเสาร์ที่ 9 มีนาคมนี้ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/tgimtimemar19 (เหลือ 2 ที่)

มากกว่าความสุขคือเราอยากมีประโยชน์

มากกว่าประโยชน์คือเราอยากให้ชีวิตมีความหมาย

เพราะเอาเข้าจริงๆ แล้วชีวิตอาจไม่ได้มีความหมายอะไรเลยก็ได้

เราแค่เกิดมา เติบโต ทำงาน แล้วจากไป

เมื่อเทียบกับขนาดและอายุขัยของจักรวาล ทุกสิ่งที่เราทำ ทุกฝันที่เรามี ทุกความเจ็บปวดที่เราเผชิญ ในอีกร้อยปี พันปี หรือหมื่นปีข้างหน้า สิ่งที่เราทำในวันนี้มันจะไม่ได้มีความหมายอะไรเลย

ถึงกระนั้นก็ตาม ถ้าเราใช้ชีวิตด้วยความคิดว่า in the end, it doesn’t matter at all มันก็คงเป็นชีวิตที่ไม่น่าอยู่เท่าไหร่นัก

ดังนั้นมนุษย์จึงจำเป็นต้องสร้างความหมายให้กับชีวิตขึ้นมา ผ่านความเชื่อทางศาสนา ผ่านความฝันสไตล์ American Dream ผ่านการทำตามเป้าหมายเพื่อให้แต่ละวันพอจะมีคุณค่าขึ้นมาบ้าง

ถามว่ามันเป็นการหลอกตัวเองมั้ย? ก็อาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ใช่ก็ได้

เราทุกคนอยากมีเงิน แต่จริงๆ แล้วเราอาจกำลังตามหาความสุข

และแม้เราจะได้ความสุขมาแล้ว แต่ความสุขจะหมดลงอย่างรวดเร็วถ้าเกิดเราตระหนักได้ว่าเราไม่ได้กำลังทำตัวให้มีประโยชน์ใดๆ กับใคร

และเราจะสร้างประโยชน์ไม่ได้เลย หากเราไม่เชื่อว่าสิ่งที่เราทำนั้นมีความหมายบางอย่างกับใครบางคนครับ

—–

เปิดรับสมัคร Time Management รุ่นที่ 12 วันเสาร์ที่ 9 มีนาคมนี้ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/tgimtimemar19 (เหลือ 2 ที่)

หนึ่งคือเฮโรอีน

สองคือคาร์โบไฮเดรต

สามคือเงินเดือน

“The three most harmful addictions are heroin, carbohydrates, and a monthly salary.”
-Nassim Nicholas Taleb

เฮโรอีนนั้นชัดเจน เพราะเราได้ยินมาตั้งแต่เด็กว่ามันอันตรายแค่ไหน

คาร์โบไฮเดรตก็เป็นสิ่งที่เราเสพติดด้วยเช่นกัน อาหารทุกมื้อที่เรารับประทานนั้นมีคาร์โบไฮเดรตอยู่ด้วยเกือบทั้งนั้น จะว่าไป นอกจากช่วงขวบปีแรกแล้ว น่าจะยังไม่เคยมีวันไหนในชีวิตหมื่นกว่าวันของผมที่ผ่านไปโดยไม่ได้บริโภคคาร์โบไฮเดรต

ส่วนเงินเดือนก็เป็นยาเสพติดชนิดหนึ่ง เวลาเข้าสู่ปลายเดือนเราจะเริ่มเกิดอาการกระสับกระส่าย ยิ่งถ้าเดือนนั้นค่าใช้จ่ายเยอะ เราก็จะตั้งตารอคืนที่เงินเดือนเข้าเป็นพิเศษ พอเห็นตัวเลขในบัญชีเรียบร้อยเราก็จะรู้สึกฟินและกลับเข้าสู่โหมดปกติอีกครั้ง

แต่ถ้าเกิดเหตุขัดข้องจนเงินเดือนไม่ออก มนุษย์เงินเดือนจำนวนไม่น้อยคงทุรนทุรายไม่ต่างอะไรกับขี้ยาที่กำลังลงแดง

หากไม่อยากตกเป็นทาสยาเสพติดที่ชื่อว่าเงินเดือน ก็มีอยู่สองอย่างที่พอจะทำได้และควรจะทำด้วย

หนึ่งคือมีเงินเย็นมากเพียงพอ

สองคือมีรายได้เสริมหลายๆ ช่องทาง

ข้อแรกนั้นหมายรวมถึงการดูแลทั้งรายรับและรายจ่าย เพราะเมื่อรายรับสูงกว่ารายจ่ายทุกเดือน เราก็ย่อมจะมีเงินก้อนที่ใหญ่เพียงพอที่จะไม่เดือดร้อนหากเงินเดือนล่าช้าไปบ้าง

ส่วนข้อสอง การหารายได้จากหลายๆ ช่องทางนั้นเป็นสิ่งที่ทำได้ง่ายกว่ายุคก่อนๆ มาก แค่มีแล็ปท็อปกับอินเตอร์เน็ตก็เกินพอแล้ว เหลือแค่เพียงจัดเวลาเพื่อหาความรู้และช่องทางในการสร้างคุณค่าในวิถีอื่นๆ นอกเหนือจากงานประจำที่เราทำอยู่ครับ

—–

เปิดรับสมัคร Time Management รุ่นที่ 12 วันเสาร์ที่ 9 มีนาคมนี้ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/tgimtimemar19 (เหลือ 2 ที่)

ไม่มีใครอยากเป็นคนขี้โมโห

ไม่มีใครอยากเป็นคนตระหนี่ถี่เหนียว

ไม่มีใครปรารถนาการเป็นคนน่ารังเกียจ

และไม่มีใครชอบโดนนินทา

การที่เขาเป็นคนอย่างนี้ ก็เพราะว่าสภาพแวดล้อมและประสบการณ์หล่อหลอมให้เขากลายเป็นคนอย่างนี้

จริงอยู่ มนุษย์ควรคิดเองได้ มนุษย์ควรปรับปรุงตัวเองได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่โชคดีพอจะคิดเองได้ หรือบางคนแม้จะคิดได้แต่ก็ยังทำไม่ได้

ขนาดตัวเราเองยังคิดได้แต่ทำไม่ได้ตั้งหลายอย่างเลย

เวลาเจอคนไม่น่ารัก เราจึงไม่ควรเป็นเดือดเป็นร้อน หรือไปตั้งคำถามว่า “ทำไมเป็นคนอย่างนี้(วะ)”

เพราะมันเป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบ ยิ่งถามยิ่งหงุดหงิดเปล่าๆ

เขาก็เป็นของเขาอย่างนี้แหละ และถ้าเลือกได้เขาก็คงไม่ได้อยากเป็นอย่างนี้หรอก

แทนที่จะไปคาดหวังให้เขาเปลี่ยน สู้เผื่อใจไว้เลยว่าเขาไม่เปลี่ยน แล้วเราก็ใช้ชีวิตของเราไปด้วยความเข้าใจและความคาดหวังที่เหมาะสม

จะได้ไม่ต้องหัวเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่าครับ

—–

เปิดรับสมัคร Time Management รุ่นที่ 12 วันเสาร์ที่ 9 มีนาคมนี้ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/tgimtimemar19 (เหลือ 7 ที่)