เมื่อ 1 คนสอน 2 คนจะเรียนรู้

20200125

“When one teaches, two learn.”
-Robert Heinlein

เคล็ดลับสำหรับใครก็ตามที่อยากจะสอบได้ A คือเมื่ออ่านหนังสือแล้วจงเปิดห้องติวเพื่อนๆ

เพราะการสอนคือการเรียนที่ดีที่สุด

ตอนที่ผมอ่านหนังสือ Sapiens: A brief history of humankind จบ ผมรู้ทันทีว่าเนื้อหาในหนังสือนี้มันสำคัญมากและอยากจะจดจำเนื้อหาให้ได้ ผมจึงสรุป Sapiens ออกมา 20 บทในถ้อยคำของตัวเอง

คนอ่านได้ประโยชน์ แต่คนที่ได้ประโยชน์มากที่สุดก็คือตัวผม

สองปีที่ผ่านมา ผมมีโอกาสไปสอนเรื่อง OKR ให้กับหลายองค์กร

สิ่งหนึ่งที่ผมจะให้ทำเสมอ คือให้ทุกคนลองเขียน OKR ด้วยตัวเอง เพราะตอนที่เราฟังทฤษฎี เรามักจะคิดว่าเราเข้าใจ OKR แล้ว แต่เมื่อได้ลองเขียน OKR ออกมา และได้แลกเปลี่ยนพูดคุยกันต่างหาก ถึงจะรู้ว่ายังห่างไกล

เรียนแล้วสอน เรียนแล้วลงมือทำ เรียนแล้วแลกเปลี่ยน คือ active learning ที่แสนคุ้มเพราะสมองจะจดจำมันได้อย่างยาวนาน

ดีกว่า passive learning ที่แค่ฟัง แค่อ่านมาอย่างเดียว

เราหลอกตัวเองว่าเราเข้าใจแล้ว ทั้งๆ ที่จริงเราแทบไม่เข้าใจอะไรเลย


“ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการค้นหาสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง มีวางขายที่นายอินทร์ ซีเอ็ด B2S และ Kinokuniya แล้วนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

อย่าเป็นนกหัวขวานขี้เบื่อ

20200123

นกหัวขวานหาอาหารด้วยการใช้ปากเจาะต้นไม้ใหญ่เพื่อหาหนอนที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกไม้

กว่าจะเจาะจนเป็นรูได้ มันต้องใช้ปากทิ่มไปที่จุดเดิมนับร้อยนับพันครั้ง

ถ้านกหัวขวานมีนิสัยขี้เบื่อเหมือนคนสมัยนี้ มันคงเจาะจุดเดิมแค่ 10 ครั้ง ก่อนจะบินไปลองเจาะต้นไม้ต้นอื่นอีก 10 ครั้ง ก่อนจะบินไปเจาะต้นไม้ต้นถัดไป

เจาะต้นไม้หนึ่งต้น 1000 ครั้ง ได้หนอนมากินอิ่มท้อง

เจาะต้นไม้ 100 ต้น ต้นละ 10 ครั้ง รวมแล้ว 1000 ครั้งเท่ากัน แต่กลับไม่ได้หนอนเลยสักตัว

ถ้าไม่เลิกนิสัยนี้ นกหัวขวานขี้เบื่อคงอดตาย

ความขยันอย่างเดียวจึงไม่เพียงพอ สิ่งที่ต้องมีคู่กันคือสมาธิที่จะจดจ่ออยู่กับสิ่งเดิมเป็นระยะเวลานานๆ ได้อีกด้วย

“I fear not the man who has practiced 10,000 kicks once, but I fear the man who has practiced one kick 10,000 times.”
-Bruce Lee

จงเป็นนกหัวขวานที่เจาะต้นไม้ต้นเดิม จงเป็นจอมยุทธ์ที่ฝึกฝนกระบวนท่าเดิม

เมื่อเราอยู่กับมันได้นานพอ เราถึงจะได้เก็บเกี่ยวสิ่งที่ลงแรงไปครับ

—–

Time Management Workshop รุ่นที่ 15 เช้าวันเสาร์ที่ 22 ก.พ. เหลือ 3 ที่นั่ง ดูรายละเอียดได้ที่นี่ครับ bit.ly/time22feb20

“ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการค้นหาสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง มีวางขายที่นายอินทร์ ซีเอ็ด B2S และ Kinokuniya แล้วนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

สอบได้ที่โหล่ไม่แย่เท่าสอบได้ที่ 20

20200114b.png

ผมเคยอ่านมุมมองหนึ่งใน Quora ที่บอกว่าคนที่สอบได้ที่โหล่ของห้องไม่ค่อยน่าเป็นห่วงเท่าไหร่

เพราะคนสอบได้ที่โหล่มักจะรู้ตัวว่า ให้ไปเรียนแข่งกับใครคงไม่ได้ เกรดอย่างนี้ไปสมัครบริษัทดีๆ ก็คงไม่ติด งั้นขอลุยทำอะไรของตัวเองดีกว่า ซึ่งหลายต่อหลายครั้งคนที่หัวไม่ดีกลับสร้างธุรกิจขึ้นมาได้และจ้างคนหัวดีมาเป็นลูกน้องได้หลายคน

ส่วนคนที่เรียนดีอยู่แล้วก็มีทางเลือกในชีวิตเยอะ จะเรียนต่อจนจบดอกเตอร์ก็ได้ จะทำธุรกิจเองก็ได้ หรือจะเป็นลูกจ้างมืออาชีพเงินเดือนหลายหมื่นหลายแสนก็ได้

กลุ่มที่น่าห่วงสุดคือคนที่สอบได้กลางห้องมากกว่า กลุ่มนี้มีคำคุณศัพท์ว่า mediocre (มีดิโอ๊เค่อ) ซึ่งแปลว่า พื้นๆ กลางๆ

เกรดไม่ได้แย่ถึงขนาดสอบตก แต่ก็ไม่ได้ดีพอที่จะเข้ามหาลัยท็อปหรือบริษัทชั้นนำได้ พอเข้าไปทำงานก็ทำงานได้กลางๆ ไม่ดีพอจะได้โปรโมต แต่ก็ไม่แย่พอที่จะโดนไล่ออก

ชีวิตของ “มนุษย์กลางๆ” เลยเป็นได้แค่พนักงานกินเงินเดือนที่ติดอยู่ใน comfort zone ไม่ได้มีรายได้มากพอที่จะร่ำรวย แต่ก็ไม่ได้น้อยจนกล้าทิ้งความแน่นอนเพื่อไปเสี่ยงตายเหมือนกลุ่มที่สอบได้ที่โหล่

พระท่านว่าพึงเดินทางสายกลาง แต่กับเรื่องบางเรื่อง การอยู่ตรงกลางก็เป็นกับดักที่อันตรายน่าดูนะครับ


Time Management Workshop รุ่นที่ 15 เช้าวันเสาร์ที่ 22 ก.พ. เหลือ 4 ที่นั่ง ดูรายละเอียดได้ที่นี่ครับ bit.ly/time22feb20

“Elephant in the Room ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการค้นหาสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง มีวางขายที่นายอินทร์ ซีเอ็ด B2S และ Kinokuniya แล้วนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

ถ้าเราเจ๋งพอก็ไม่มีใครหยุดเราได้

20200115

เราอยู่ในยุคที่คนตัวเล็กๆ มีโอกาสมากกว่าคนตัวเล็กๆ ทุกคนที่ผ่านมาในประวัติศาสตร์

ต่อให้ไม่มีชาติตระกูล ต่อให้ไม่มีคอนเน็คชั่น ต่อให้ไม่มีเงินทอง แต่อินเตอร์เน็ต โซเชียลมีเดียและสมาร์ทโฟนคือเครื่องมือที่จะช่วยให้เราแจ้งเกิดได้

คำถามคือเราจะใช้สามสิ่งที่กล่าวมาให้เกิดประโยชน์ในทางไหน แค่สร้างความบันเทิงเพื่อซ่อนความทุกข์อื่นๆ หรือจะใช้มันเพื่อสร้างโอกาสและอนาคตที่ดีขึ้นกว่านี้

คนเราถ้าจะทำเสียอย่าง เขาก็จะหาทางไปต่อจนได้ ต่อให้รัฐบาลจะไร้ความสามารถ ต่อให้ฝุ่นมันจะเยอะแค่ไหน

ในทางกลับกัน คนที่ไม่คิดจะทำก็จะทำไม่ได้ ต่อให้สถานการณ์และปัจจัยแวดล้อมจะเอื้อแค่ไหนก็ตาม

“If you are good enough, nobody is stopping you.”
-Gary Vaynerchuk

นี่คือยุคที่ถ้าเราเจ๋งพอก็ไม่มีใครหยุดเราได้

ถ้าชีวิตยังไม่ดีอย่างที่เราอยากให้เป็น ก็ไม่เหลือใครให้โทษนอกจากตัวเองครับ


Time Management Workshop รุ่นที่ 15 เช้าวันเสาร์ที่ 22 ก.พ. เหลือ 6 ที่นั่ง ดูรายละเอียดได้ที่นี่ครับ bit.ly/time22feb20

“Elephant in the Room ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการค้นหาสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง มีขายที่นายอินทร์ ซีเอ็ด B2S และ Kinokuniya แล้วนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

ฟังร่างกายให้มากขึ้น ฟังกิเลสให้น้อยลง

20200115b

เพราะคนเรามักทำตรงกันข้าม

เราเชื่อฟังกิเลสมาก อยากดูต้องได้ดู อยากกินต้องได้กิน อยากซื้อต้องได้ซื้อ

แค่ความอยากสะกิดนิดเดียวเราก็เตลิดไปไกลได้อย่างไม่น่าเชื่อ

แต่กับร่างกาย ซึ่งเรามีเพียงร่างเดียวในชีวิตนี้ เขาสะกิดเรากี่ทีเรากลับเฉย

เราจึงเป็นโรคกระเพาะ เป็นออฟฟิศซินโดรม เป็นโรคเครียดและเป็นอะไรอีกหลายๆ โรคที่ไม่ได้เกิดจากความโชคร้าย แต่เกิดจากความละเลยที่จะใส่ใจสัญญาณจากร่างกาย

ยิ่งถ้าใครอายุถึงเลข 3 ยิ่งควรฟังร่างกายให้มากขึ้น ถ้าปวดฉี่ก็ไปเข้าห้องน้ำ ถ้าหิวก็กิน ถ้าอิ่มแล้วก็ไม่ต้องกินต่อแม้ว่ามันจะเป็นบุฟเฟ่ต์ ถ้าเมื่อยก็ลุกขึ้นมายืดเส้นยืดสาย ถ้าง่วงก็นอน

ในทางกลับกัน กิเลสส่งสัญญาณอะไรมา ถ้าเราฝืนสักหน่อย รั้งตัวเองสักนิด ก็จะเป็นการทรมานกิเลส ทรมานบ่อยครั้งเข้ามันก็จะอ่อนแรงไปเอง

อย่าปล่อยให้กิเลส take over ชีวิตเราครับ

—–

Time Management Workshop รุ่นที่ 15 เช้าวันเสาร์ที่ 22 ก.พ. เหลือ 8 ที่นั่ง ดูรายละเอียดได้ที่นี่ครับ bit.ly/time22feb20

ถูกสำหรับเขาอาจผิดสำหรับเราก็ได้

20200114c

เพราะชีวิตไม่ใช่ข้อสอบปรนัย คำตอบที่ถูกต้องจึงไม่ได้มีแค่คำตอบเดียว

วิธีการที่เคยเวิร์คในสถานการณ์หนึ่ง พอเปลี่ยนคน เปลี่ยนกาล เปลี่ยนสถานที่ก็อาจไม่เวิร์คแล้วก็ได้

พี่เก้ง จิระ มะลิกุลแห่งค่าย GDH เคยเล่าให้ฟังว่า การทำหนังไม่มีสูตรสำเร็จ สิ่งที่ลองกับหนังเรื่องหนึ่งแล้วปังมาก พอเอามาใช้กับหนังอีกเรื่องกลับแป้ก

หรือนักเขียนอย่าง Simon Sinek ที่เขียนหนังสือ bestsellers อย่าง Start with Why, Leaders Eat Last, และ The Infinite Game ก็บอกว่าเขาต้องเปลี่ยนยุทธวิธีในการเขียนหนังสือไปเรื่อยๆ

เล่ม Start with Why เขาต้องใช้วิธีจองตั๋วเครื่องบินไป-กลับ เพื่อจะได้มีเวลาเขียนหนังสือเงียบๆ บนเครื่องบินได้หลายชั่วโมง แต่พอจะเขียนหนังสือ Leaders Eat Last พอเขาลองใช้วิธีนี้แล้วกลับเขียนไม่ออก

ตอนที่ผมเริ่มเขียนบล็อก ก็มีคนบอกว่าบล็อกควรจะโฟกัสแค่เรื่องหนึ่งเรื่องใดโดยเฉพาะ เพื่อเป็นการสร้างชื่อให้ตัวเองว่าเรามีความเชี่ยวชาญด้านนั้น-ด้านนี้ และชื่อของบล็อกก็ควรสะท้อนความเชี่ยวชาญนั้น

เผอิญผมไม่มีความเชี่ยวชาญด้านใดสักเรื่อง ก็เลยตั้งชื่อว่า Anontawong’s Musings คำว่า musings ก็คือความคิดฟุ้งไปเรื่อยๆ คิดอะไรได้ก็เขียน

ข้อเสียคือคนไม่รู้ว่าเป็นบล็อกเกี่ยวกับอะไร ข้อดีคือผมมีอิสรภาพที่จะเขียนเรื่องอะไรก็ได้ในบล็อกนี้

แน่นอน เราควรเรียนรู้จากคนที่มาก่อน คนที่ประสบความสำเร็จกว่าเรา แต่สุดท้ายแล้วเราต้องกรุยทางของเราเอง

ถูกสำหรับเขาอาจผิดสำหรับเราก็ได้

ผิดสำหรับเขาอาจถูกสำหรับเราก็ได้

ขอให้พบสิ่งที่ถูกที่ใช่ด้วยตัวเราเองนะครับ

—–

“Elephant in the Room ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการค้นหาสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง มีขายที่นายอินทร์ ซีเอ็ด B2S และ Kinokuniya แล้วนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

ชั่วขณะเล็กๆ ที่กำหนดทิศทางชีวิต

20200116

ตั้งแต่ขึ้นปีใหม่มา ผมรู้สึกเห็นคุณค่าของ “ชั่วขณะเล็กๆ” หรือ “little moments” เป็นพิเศษ

ชั่วขณะเล็กๆ ที่เราเลือกจะทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง

อย่างเช้าวันนี้ ผมต้องเลือกระหว่าง

หยิบมือถือขึ้นมาดู หรือ เดินจงกรม

เช็คเมลบริษัท หรือ เขียนบทความนี้

เขียนบทความ หรือ เดินไปคุยกับแฟนตอนเธออาบน้ำเสร็จ

ผมเลือกอย่างหลังทั้งสามครั้ง ซึ่งก็ทำให้รู้สึกดี

เพราะมือถือจะเช็คเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เดินจงกรมทำได้แค่ตอนเช้าตรู่เท่านั้น

เมลบริษัทยังรออยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน ถ้าเราเช็คมันตอนนี้ ก็รับรองว่าจะไม่มีสมาธิเขียนบล็อก

บล็อกเริ่มเขียนไปหนึ่งบรรทัดแล้วแฟนอาบน้ำเสร็จพอดี จะเขียนต่อหรือเดินไปคุยกับแฟนซึ่งจะอยู่ที่บ้านอีกแค่ 15 นาที ผมจึงเลือกเดินไปคุยตอนแฟนแต่งตัว เดินไปส่งแฟนที่รถ แล้วค่อยขึ้นมาเขียนบทความต่อ

ชั่วขณะแบบนี้เกิดขึ้นตลอดทั้งวัน วันหนึ่งเป็นร้อยครั้ง

จะอาบน้ำเลยหรือจะวิดพื้นก่อน

จะนั่งเช็คไลน์หรือจะออกจากบ้านก่อนรถติด

เข้าเซเว่นแล้วจะหยิบขนมขบเคี้ยวหรือจะหยิบกล้วยหอม

เปิดคอมแล้วจะเข้าเฟซหรือจะเริ่มงานที่สำคัญที่สุดของวันนั้น

พอทำงานแล้วติดขัด จะไม่บอกใครหรือจะขอความช่วยเหลือ

พอเห็นอะไรไม่เข้าท่า จะบ่นหรือจะหาทางแก้ไข

Little moments เหล่านี้เหมือนไม่มีความสำคัญ แต่ถ้าใครเคยได้ยินเรื่องการเติบโตแบบทบต้น (exponential growth) จะพอเข้าใจว่ามันมีพลังมาก

ถ้าเราเก่งขึ้นวันละ 1% ทุกวัน ผ่านไปหนึ่งปีเราจะเก่งขึ้น 38 เท่า

ถ้าเอาโดมิโนที่ขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ มาวางเรียงกัน โดยให้อันแรกล้มทับอันที่ใหญ่กว่ามัน 1.5 เท่าไปเรื่อยๆ โดมิโนตัวที่ 57 จะใหญ่พอที่จะล้มทับดวงจันทร์ได้

ถ้าเอากระดาษมาพับครึ่งไปเรื่อยๆ 103 ครั้ง กระดาษแผ่นนั้นจะหนาเท่าจักรวาล (observable universe)

การตัดสินใจใน little moments จะเป็นตัวกำหนดอุปนิสัย อุปนิสัยจะกำหนดผลลัพธ์ และผลลัพธ์จะกำหนดอนาคต

มันคือความแตกต่างระหว่างคนที่แข็งแรงกับคนที่เข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาล

คือความแตกต่างของคนที่อ่านหนังสือปีละ 20 เล่มกับคนที่อ่านไม่จบเลยสักเล่ม

คือความแตกต่างของ top talent กับคนที่ทำงานมาสิบปีในตำแหน่งเดิม

คือความแตกต่างของคนที่มีเงินใช้ไม่ขาดมือกับคนที่เดือนชนเดือน

คือความแตกต่างของคนที่ชีวิตเปี่ยมสุขกับคนที่ชีวิตเปี่ยมทุกข์

ข้อดีของ little moments คือมันให้โอกาสเราเสมอ วันละ 100 ครั้ง ปีละ 36,500 ครั้ง หรือประมาณหนึ่งล้านครั้งในอีก 30 ปีข้างหน้า

ในหนึ่งล้านชั่วขณะต่อจากนี้ ถ้าเราเลือกให้ถูกเสียเป็นส่วนใหญ่ ชีวิตที่ดีย่อมเป็นสิ่งที่พึงหวังได้แน่นอน

—–

Time Management Workshop รุ่นที่ 15 เช้าวันเสาร์ที่ 22 ก.พ. เหลือ 10 ที่นั่ง ดูรายละเอียดได้ที่นี่ครับ bit.ly/time22feb20

เราอ้วนขึ้นทีละหนึ่งวัน

20200113c.png

เพราะไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นชั่วข้ามคืน

น้ำหนักของเราในวันนี้ คือผลรวมของอาหารการกินและการออกกำลังกายทั้งหมดที่ผ่านมา ไม่มีชานมไข่มุกแก้วใดที่มีความผิดมากเป็นพิเศษ

กว่าเราจะอ้วนขนาดนี้ได้ เพราะเราอ้วนขึ้นทีละน้อยมาทุกวันเป็นเวลาหลายร้อยหลายพันวัน

ชีวิตจะเคลื่อนไปในทางที่ดีขึ้นหรือแย่ลง มันเคลื่อนไปทีละหนึ่งวัน ทีละหนึ่งมื้อ ทีละหนึ่งการตัดสินใจเสมอครับ

—–

ผมกำลังจะเปิด Time Management Workshop ในเดือนกุมภาพันธ์ รอตามข่าวได้ในบทความวันพรุ่งนี้ครับ

ถ้าที่ผ่านมามันเหนื่อยเกินไป

20200113b

อาจเป็นเพราะเราขยันทำแต่ไม่ขยันคิด

เพราะงานนั้นเป็นอนันต์ ทำเท่าไหร่ก็ไม่หมด

แม้การลุยงานอย่างบ้าระห่ำจะทำให้เราติ๊ก “Done” กับงานต่างๆ ใน To Do List ได้มากมาย แต่เมื่อมองย้อนกลับไปสามเดือนหรือหนึ่งปี อาจไม่มีงานชิ้นไหนที่เราภาคภูมิใจเป็นพิเศษ

ความขยันจึงอาจกลายเป็นคำสาป เพราะเราขยันทำมากเกินไป แต่เราคิดไม่เพียงพอ

เมื่อคิดน้อย จึงต้องทำเยอะ

บางทีเราอาจต้องคิดให้เยอะขึ้น พยายามใช้กฎ 80/20 อะไรที่ไม่จำเป็นก็ตัดทิ้ง เพื่อให้เหลือแต่สิ่งที่จะสร้างคุณค่าได้อย่างแท้จริง

แน่นอนว่ามันไม่ง่าย เพราะถ้าง่ายคงทำได้ไปนานแล้ว

แต่ก็อาจเป็นทางเลือกที่ดีกว่าการวิ่งเป็นหนูถีบจักรอยู่อย่างนี้เรื่อยไปนะครับ

—–

“Elephant in the Room ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการค้นหาสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง มีขายที่นายอินทร์ ซีเอ็ด B2S และ Kinokuniya แล้วนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

80507942_579966649467475_5144866110411112448_n

เอ่ยปากชมคนอื่นให้มากขึ้น

20200107

นี่เป็นอีกหนึ่งนิสัยที่ผมอยากจะทำให้ได้ในปีใหม่นี้

เพราะคนไทยนั้นมักปากหนักเวลาชมเชย ผิดกับฝรั่งที่ใช้คำชมเสียจนชิน

“Wow, this cake is amazing!”

“The presentation was awesome!”

“You’re doing great!”

Amazing, Awesome, Great ฝรั่งใช้คำนี้กันทุกวัน จนบางทีเราก็รู้สึกว่าความหมายของมันก็ถูกลดทอนคุณค่าลงไป

ในขณะที่คนไทยจะตรงกันข้ามเลย ถ้าใครทำดีมากๆ เราก็อาจจะพูดแค่ว่า “โอเคเลยนะ” หรือ “ใช้ได้เลยนะ” หรือ “อันนี้ดี พี่ชอบ” แค่นี้คือถือว่าชมมากๆ แล้ว น้อยเสียยิ่งกว่าน้อยที่จะเห็นใครชมกันว่า “สุดยอดไปเลย” โดยเฉพาะในที่ทำงาน

แต่แม้กระทั่งการชมแบบที่กล่าวมาก็ยังถือว่าน้อยอยู่ เมื่อเทียบกับสิ่งที่ควรจะเป็น

การเอ่ยชมนั้นถือเป็นไม่กี่อย่างในชีวิตที่มีความเสี่ยงต่ำแต่ผลตอบแทนสูง

ความเสี่ยงต่ำเพราะไม่ต้องใช้เงินซักบาท ใช้เวลาเพียงแค่สองวินาที เผลอๆ คนพูดจำไม่ได้ด้วยซ้ำ

แต่คำชมที่ออกไปนั้น มันมีความหมายมากพอที่จะทำให้คนคนหนึ่งยิ้มได้ทั้งวันและจดจำได้ไปอีกหลายปี

ตัวผมเองตั้งใจว่าจะชมให้ได้อย่างน้อยวันละ 1 เรื่อง จะโดยวาจา ทางแชท หรืออีเมลก็ได้

ก้าวข้ามความเขิน เอ่ยสิ่งที่เรารู้สึก แล้วถ้อยคำของเราจะกลายเป็นของขวัญชั้นดีครับ


“Elephant in the Room ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการค้นหาสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง มีขายที่นายอินทร์ ซีเอ็ด B2S และ Kinokuniya แล้วนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ markpeak.net/elephant-in-the-room