เรารู้ทุกอย่างที่เราต้องรู้แล้ว

20191021c

ที่เหลือก็แค่ลงมือทำเท่านั้น

ในโลกที่เราสามารถเข้าถึงข้อมูลมากมายได้อย่างง่ายดาย ช่องว่างระหว่างเด็กม.5 กับศาสตราจารย์นั้นอาจไม่ได้กว้างอย่างที่คิด

Google เข้ามาเปลี่ยนโลกด้วยมิชชั่นที่จะจัดระเบียบข้อมูลให้กับโลกใบนี้ (organize the world’s information)

“ข้อมูล” ที่ผ่านการจัดระเบียบแล้วและได้รับการเสพอย่างเป็นระบบอาจเรียกได้ว่า “ความรู้”

แต่ความรู้ในตัวมันเองก็ยังมีคุณค่าน้อย มันจะทรงคุณค่าก็ต่อเมื่อมันได้รับการนำมาพิจารณา ทดสอบ บ่มเพาะและประยุกต์ใช้

เมื่อผ่านการบ่มเพาะเพียงพอ “ความรู้” จะกลายเป็น “ปัญญา”

ปัญญาเป็นเรื่องปัจเจก ไม่สามารถถ่ายทอดกันได้ ต้องผ่านประสบการณ์ตรง เล่นจริง เจ็บจริงเท่านั้นปัญญาถึงจะเกิด

เรารู้ทุกอย่างที่เราต้องรู้อยู่แล้ว

ดังนั้นอย่ามัวแต่ค้นคว้าหาข้อมูลเพิ่มเติมอยู่เลย เพราะหายังไงก็ไม่จบไม่สิ้น

รู้เท่าที่ต้องรู้ แล้วลงมือทำ เพื่อที่จะได้รู้ว่าเรายังไม่รู้อะไร

ด้วยกระบวนการนี้ เราถึงจะได้มาซึ่งปัญญา

แล้วปัญญานั้นจะนำมาซึ่งโอกาสและความเจริญรุ่งเรืองให้ชีวิตครับ

เรากำลังทำเรื่องอะไรที่ไม่ฉลาดอยู่รึเปล่า

20191016

ลองมองไปรอบตัว เราจะเห็นคนที่ฉลาดสุดๆ ทำเรื่องที่ไม่ค่อยฉลาด

เช่นศาสตราจารย์ที่สูบบุหรี่วันละซองจนมีโรครุมเร้า

หรือหมอที่นอนแค่คืนละ 4 ชั่วโมงจนสุขภาพแย่กว่าคนไข้

หรือเจ้าของกิจการที่กินเหล้ากับลูกน้องแล้วขับรถกลับบ้านเอง

ถ้าคนที่ฉลาดระดับศาสตราจารย์ยังทำเรื่องที่คนอย่างเราดูก็รู้ว่าไม่ฉลาด นั่นแสดงว่าเราเองก็มีโอกาสที่จะทำอะไรที่ไม่ฉลาดอยู่เช่นกัน

อย่างตัวผมเองบางทีก็กินของไม่มีประโยชน์บ่อยเกินไป หรือบางทีก็นั่งทำงานไม่ลุกไปไหนราวกับต้องการจะเชื้อเชิญ office syndrome ให้มาเยี่ยมเยียน

สำรวจดูนะครับว่าเรากำลังทำเรื่องอะไรที่ไม่ฉลาดอยู่บ้าง ถ้าเจอก็หยุดเสีย

จะได้ไม่ต้องมานั่งเขกหัวตัวเองทีหลังครับ

เพราะหิวจึงกินข้าวอร่อย

20191014b

เพราะเหนื่อยจึงนอนหลับได้สนิท

เพราะแพ้มาก่อนจึงดื่มด่ำกับชัยชนะ

เพราะเคยเจอคนแย่ๆ จึงเห็นคุณค่าของคนดีๆ

ประสบการณ์ที่ยากลำบากนั้นเป็นพร เพราะมันสอนให้เราไม่ประมาท

ก็ได้แต่หวังว่าในวันที่คุณภาพชีวิตดีขึ้นมาก เราจะไม่ take things for granted จนมองไม่เห็นสิ่งดีๆ ที่รายล้อมเราอยู่

สิ่งดีๆ ที่ครั้งหนึ่งเราเคยใฝ่ฝันว่าอยากจะมีครับ

จงเห็นแก่ตัว

20191014

ด้วยการตั้งใจทำงาน จะได้เติบโตทั้งตำแหน่งและเงินเดือน

จงเห็นแก่ตัว ด้วยการนอนเยอะๆ จะได้มีสมองที่โปร่งใส

จงเห็นแก่ตัว ด้วยการกินของที่มีประโยชน์ จะได้มีพลังไปทำสิ่งดีๆ

จงเห็นแก่ตัว ด้วยการเก็บหอมรอบริบ จะได้มีเงินใช้ยามแก่เฒ่า

จงเห็นแก่ตัว ด้วยการรักตัวเองให้มากๆ เมื่อตัวเองได้รับความรักเพียงพอ เราจึงจะสามารถรักคนอื่นได้

เห็นแก่ตัวให้ถูกวิธีแล้วชีวิตน่าจะโอเคครับ

จากกรงหนึ่งสู่อีกกรงหนึ่ง

20191009

หลายคนที่เป็นพนักงานประจำมีความฝันว่าสักวันหนึ่งจะออกมาทำธุรกิจของตัวเอง

ขายเสื้อผ้าออนไลน์ เปิดร้านกาแฟ เป็นไลฟ์โค้ช ฯลฯ

ความมุ่งหวังก็คือเราจะมีอิสรภาพมากกว่านี้ ทั้งทางการเงินและทางเวลา

แต่สิ่งที่ควรระวังก็คือเราอาจจะกำลังออกจากกรงหนึ่งเพียงเพื่อเข้าสู่อีกกรงหนึ่ง

เพราะหากทำธุรกิจของตัวเองแล้วจัดการได้ไม่ดี มันจะกลายเป็นงานที่เราลาออกไม่ได้

เงินก็ลงไปแล้ว คนก็จ้างมาแล้ว ลูกค้าก็สั่งของมาแล้ว หากไม่ทำก็จะเสียชื่อเสียง เสียเงินเสียทอง หรือแม้กระทั่งเสียผู้เสียคน

การเป็นพนักงานประจำดูเหมือนว่าเราไม่มีอิสรภาพ แต่จริงๆ แล้วเราอาจมีอิสรภาพมากกว่าการเป็นเจ้าของธุรกิจเสียอีก

โดยเฉพาะถ้าเราได้อยู่ในองค์กรที่เคารพในความเป็นมนุษย์ของพนักงาน ไม่ได้มองพนักงานเป็นแค่ฟันเฟืองในเครื่องจักรผลิตเงิน

และการที่เราจะได้ไปอยู่ในองค์กรแบบนี้ได้ เราก็ต้องเก่งเสียก่อน

เมื่อเราเก่งจนองค์กรดีๆ ต้องการตัว เราก็จะได้งานที่เงินเดือนดี มี flexibility พอประมาณ เลิกงานแล้วไม่ต้องกังวลมากนัก สามารถมีชีวิตส่วนตัวได้

ตราบใดมนุษย์ยังมีกิเลส เราคงหนีจากกรงไม่พ้น

แค่ต้องเลือกให้ดีว่ากรงแบบไหนที่เราอยู่แล้วสบายกายและสบายใจที่สุดครับ

ถ้าไม่ยอมรับความจริงมันก็ไปต่อไม่ได้

20191008

ความจริงว่าเราทำผิดพลาด

ความจริงว่าคนบางคนพึ่งพาไม่ได้

ความจริงว่าเขาไม่ได้รักเราแล้ว

ที่คนเราติดหล่มจมปลัก ก็เพราะเราหวัง (แบบไม่มีเหตุผล) ว่าความจริงจะไม่ได้เป็นอย่างนี้

เขาทิ้งเราไปแล้ว แต่เราก็ยังหวังว่าเขาจะกลับมา

หรือเขาเคยทำให้เราผิดหวังซ้ำซาก แต่เราก็ยังแอบเชื่อว่าคราวนี้เขาจะไม่ทำให้เราผิดหวังอีก

หรือความจริงที่ว่าเรื่องราวมันเลยจุดที่จะกลับไปแก้ไข แต่เราก็ยังหวังว่าอะไรๆ จะยังเหมือนเดิม

ที่เราปฏิเสธความจริง อาจเป็นเพราะความกลัว

กลัวที่จะเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดที่ความจริงจะนำมาให้

เจ็บปวดที่เราไม่ได้เก่งอย่างที่เราเคยคิด ไม่ได้ฉลาดอย่างที่เราเคยเชื่อ ชีวิตไม่ได้ดีอย่างที่เราเคยหวัง

แต่การปฏิเสธความจริงไม่อาจทำให้สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วเปลี่ยนแปลงได้

อย่าเสียแรงและเวลาไปกับการสู้รบกับความจริงจนชีวิตไม่ได้ไปต่อเลยนะครับ

เราอยากเชื่อว่าเราเป็นคนพิเศษ

20191005

เราอยากเชื่อว่าเราเป็นข้อยกเว้น

เราเลยบอกกับตัวเองว่า สิ่งที่เกิดขึ้นกับคนอื่นมันจะไม่เกิดขึ้นกับเราหรอก

ถึงกินเหล้าก็ยังขับรถกลับบ้านไหว

ถึงสูบบุหรี่ก็จะไม่เป็นมะเร็งปอด

ถึงจะไม่วางแผนการเงิน เราก็จะมีกินมีใช้ไปเรื่อยๆ

ถึงจะกินแต่ของที่ไม่มีประโยชน์ สุขภาพก็จะยังแข็งแรงดี

ถึงจะไม่วอร์มอัพก่อนเล่นกีฬา เราก็จะไม่บาดเจ็บ

ถึงจะนอนไม่พอ แค่ดื่มกาแฟก็ยังทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ถึงจะไม่คาดเข็มขัดก็ไม่เป็นไร เพราะรถที่เราขับนั้นจะไม่ชน

แม้จะไม่ได้บอกใคร แต่ความคิดเหล่านี้ก็อยู่ในใจ

ความคิดว่าเราเป็นคนพิเศษ ความคิดว่าเราไม่ได้ average เหมือนคนอื่นๆ

เราพิเศษจริงหรือไม่ ผมคงไม่อาจตัดสินได้ บอกได้เพียงว่า

หนึ่ง หลายคนน่าจะคิดว่าตัวเองเป็นคนพิเศษ แต่เรื่องร้ายๆ ก็ยังเกิดกับเขาได้อยู่ดี

และสอง เราจะหลอกใครก็ได้ และคนที่เราหลอกได้ง่ายที่สุดคือตัวเราเองครับ

—–

Photo by Vivek Doshi on Unsplash

เราสะสมเงินได้แต่เราสะสมเวลาไม่ได้

20191001

ผมเชื่อว่าสิ่งต่างๆ ในชีวิตเราสามารถจำแนกได้เป็นสองประเภท

ประเภทแรกคือสิ่งที่สะสมได้ เช่นชื่อเสียง เงินทอง ผลงาน เพื่อน บุญ

คุณลักษณะของสิ่งที่สะสมได้ คือมันไม่มีเพดาน

ชื่อเสียงไม่มีเพดาน เราจะมีคนติดตามหมื่นคน แสนคน ล้านคน หรือสิบล้านคนก็ยังได้

เงินทองก็ไม่มีเพดาน เราจะมีเงินหมื่นบาท ล้านบาท พันล้านบาทก็ยังได้

บุญก็ไม่มีเพดาน จะสะสมบุญเพื่อเกิดสวรรค์ชั้นไหนก็ได้

ประเภทที่สองคือสิ่งที่สะสมไม่ได้ เช่นอาหารที่ใส่เข้าไปในท้อง อากาศที่หายใจเข้าปอด สุขภาพ เวลา การนอนหลับ

คุณสมบัติของสิ่งที่สะสมไม่ได้ คือมันมีเพดาน

ต่อให้ตัวใหญ่แค่ไหน ก็กินข้าวได้ไม่เกิน 1 หม้อ

ต่อให้เป็นนักกีฬาที่ฟิตขนาดไหน ก็กลั้นหายใจได้ไม่เกิน 3 นาที

ต่อให้เป็นคน productive แค่ไหน ก็มีเวลาวันละแค่ 24 ชั่วโมง

ถ้าพูดภาษาสตาร์ทอัป เราสามารถ 10x สิ่งทีเราสะสมได้ แต่เราไม่สามารถ 10x สิ่งที่เราสะสมไม่ได้

สิ่งที่สะสมได้ เราสามารถที่จะทำให้มันสุดๆ หรือจะไม่ทำมันเลยก็ได้ ถ้าเราใช้เวลา 10 ปีในการทำมาหากินจนมีเงินเก็บ 100 ล้านบาท เราสามารถใช้ชีวิตอีก 10 ปีถัดไปโดยไม่ต้องหาเงินอีกเลยก็ได้

หรือถ้าเราเขียนนิยายดังๆ ได้หนึ่งเรื่อง หรือมีเพลงฮิตซักสองสามเพลง เราก็อาจมีเงินมีทองใช้โดยไม่ต้องสร้างผลงานอะไรเพิ่มอีกแล้วในชีวิตนี้

ขณะที่สิ่งที่สะสมไม่ได้นั้น เราไม่สามารถทำเยอะๆ เพียงช่วงหนึ่ง เพื่อที่จะหยุดทำมันโดยสิ้นเชิงในภายหลังได้

เราไม่สามารถนอนหลับติดต่อกัน 24 ชั่วโมง เพื่อจะตื่นขึ้นมาทำงานติดต่อกัน 72 ชั่วโมงได้

เราไม่สามารถหายใจเก็บเอาไว้ในปอด เพื่อที่จะได้ไม่ต้องหายใจในอีก 1 ชั่วโมงถัดไปได้

เราไม่สามารถกินข้าว 100 จาน เพื่อจะได้ไม่ต้องกินข้าวอีก 1 เดือนได้

ตัวอย่างที่ยกมานั้นสุดโต่ง แต่ความเป็นจริงก็คือเรามักจะปฏิบัติต่อสิ่งที่สะสมไม่ได้ ราวกับมันเป็นสิ่งที่สะสมได้

เราทำงานไม่หลับไม่นอนวันจันทร์ถึงศุกร์ แล้วค่อยมานอนหลับชดเชยวันหยุดสุดสัปดาห์

เรากินแต่ของที่ไม่มีประโยชน์ตลอดปี แล้วบอกตัวเองว่าปีหน้าจะเริ่มกินคลีน

เราทำงานจนไม่มีเวลาให้ครอบครัว แล้วเราก็บอกกับตัวเองว่าวันหนึ่งที่เรามีเงินมากกว่านี้ มีทางเลือกมากกว่านี้ เราจะเริ่มให้เวลากับเขามากขึ้น

แต่การนอนหลับ สุขภาพ และเวลาของคนเรามันชดเชยกันไม่ได้ หรือถึงชดเชยได้ก็ไม่เหมือนเดิมเพราะความเสียหายได้เกิดขึ้นเรียบร้อยแล้ว

ของที่สะสมไม่ได้นั้นมีเพดาน ไม่อาจสะสม ไม่อาจปล่อยปละละเลย และหลายครั้งก็ไม่มีโอกาสกลับไปแก้ตัว

เราจึงต้องทำมันอย่างสม่ำเสมอและใช้ประโยชน์จากมันให้คุ้มค่าที่สุดในทุกๆ วันครับ

แพ้-ชนะ วัดกันที่ตอนเริ่ม

20190930b

ผมเคยฟังสัมภาษณ์ของนักขายมือฉมังคนหนึ่งเล่าว่า เวลาคุยกับลูกค้า นักขายส่วนใหญ่มักจะโฟกัสไปที่การปิดการขาย

แต่ความจริงก็คือ ลูกค้าจะซื้อหรือไม่ซื้อ เขาตัดสินใจตั้งแต่ช่วงแรกๆ ของบทสนทนาแล้ว

ถ้าลูกค้า detect ได้ว่าเซลส์คนนี้คิดแต่จะเอา คิดแต่จะขายของ ลูกค้าก็จะมีคำตอบในใจแล้วว่าจะไม่ซื้อ แต่ยอมทนฟังเพื่อรักษาน้ำใจ ระหว่างนั้นก็คิดหาเหตุผลดีๆ ในการปฏิเสธ

ดังนั้น ในฐานะคนขายของ แทนที่จะห่วงว่าเราจะ “ปิดการขาย” ยังไง จงห่วงว่าเรา “เปิดการขาย” ยังไงดีกว่า

—–

เดือนที่แล้วผมไปวิ่งงานฮาล์ฟมาราธอนมา

เป็นงานที่ไม่ได้คาดหวังมากนัก เพราะป่วยก่อนแข่ง คิดในใจว่าแค่วิ่งจบได้ก็บุญแล้ว

ช่วงออกวิ่งตอนแรกจึงวิ่งแบบประคองตัว เพซประมาณ 6’30 (กิโลเมตรละหกนาทีครึ่ง) แล้วก็พบว่าร่างกายโอเคกว่าที่คิด พอพ้นระยะ 10 ก.ม.เลยเริ่มมีความคิดว่าจะทำ sub-2 ไหวมั้ย (วิ่ง 21.1 ก.ม.ภายใน 2 ชั่วโมง)

แต่เมื่อคำนวณดูคร่าวๆ ต่อให้ผมวิ่งที่เพซ 5’45 ผมก็จบไม่ทันสองชั่วโมงอยู่ดี ให้วิ่งเร็วกว่านี้ก็เสี่ยงว่าจะหมดแรงเสียก่อน ก็เลยต้องละทิ้งเป้าหมาย sub-2 นี้ ไป

ที่คราวนี้พลาด sub-2 ไม่ใช่เพราะครึ่งหลัง แต่เป็นเพราะครึ่งแรก

—–

ผมเคยอ่านมาซักที่ว่า ในการสัมภาษณ์งาน คนเรามักตัดสินกันตั้งแต่ 7 วินาทีแรก

เพียง 7 วินาที ก็เพียงพอที่ผู้สัมภาษณ์จะตอบคำถามเหล่านี้ได้โดยไม่รู้ตัว

ผู้สมัครคนนี้ friendly รึเปล่า
ดูน่าเชื่อถือรึเปล่า
น่าจะฉลาดรึเปล่า
ทำให้เรานึกถึงใคร
เราถูกชะตาคนนี้รึเปล่า

และหากผู้สัมภาษณ์รู้สึกไม่ถูกชะตาผู้สมัครเสียแล้ว ก็เป็นการยากที่ผู้สมัครจะเปลี่ยนความคิด-ความเชื่อนี้ได้ในการพูดคุยที่เหลือ

ดังนั้น first impressions จึงเป็นเรื่องที่สำคัญมาก เสื้อผ้าหน้าผม ภาษากาย การยิ้มแย้มแจ่มใส การสบตา น้ำเสียง ฯลฯ นี่คือสิ่งที่ต้องทำให้ดีตั้งแต่ 7 วิแรก

—–

แพ้-ชนะ วัดกันที่ตอนเริ่ม

แม้ไม่ใช่ทุกอย่าง แต่หลายอย่างก็มีผลจริงๆ

จึงไม่เสียหายที่จะเตรียมตัวให้พร้อมเพื่อการเริ่มต้นที่ดี

การเริ่มต้นที่จะนำไปสู่บทสรุปที่ดีครับ

ปัญหาบางอย่างก็แก้ได้ด้วยเงิน

20190924b

ดังนั้นอย่ารังเกียจการใช้เงินแก้ปัญหา

เพราะเงินนั้นไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่า “เวลาของเราที่แปรรูปไปแล้ว”

เพราะเราเอาเวลาไปทำงาน จึงได้เงินมา

หากเราจะเอาเงินนั้นมาใช้ เพื่อซื้อเวลาให้เราเพิ่ม ย่อมเป็นสิ่งที่ทำได้และสมควรทำ

ถ้ารถข้างล่างมันติดมาก ก็จงขึ้นทางด่วน

ถ้าทำงานบ้านแล้วไม่มีเวลาพักผ่อน ก็จ้างแม่บ้านมาช่วยบ้างก็ได้

ถ้าหิวแล้วหาของกินลำบาก ก็สั่งไลน์แมนมาส่ง

จริงอยู่ คนเราควรจับจ่ายใช้สอยอย่างระมัดระวัง แต่ขณะเดียวกันก็อย่าลืมว่าเงินเป็นเพียงเครื่องมือ ไม่ใช่เป้าหมาย

ถ้าเราตะบี้ตะบันหาเงิน-เก็บเงินอย่างเดียว เราก็อาจจะสูญเสียโอกาสที่จะทำสิ่งดีๆ ให้กับชีวิตไปนะครับ