ปากไม่ตรงกับทำ

ปากบอกว่าอยากมีซิกแพ็ค แต่เห็นขนมแล้วพุ่งเข้าหา

ปากบอกว่าอยากโปรโมตไวๆ แต่ยังเข้าเฟซบุ๊คทุก 15 นาที

ปากบอกว่าอยากมีเงินใช้ไม่ขาดมือ แต่เห็นของใหม่ก็ซื้อทุกที

เมื่อปากไม่ตรงกับทำ มันก็เลยไม่ค่อยเป็นอย่างที่หวัง

แต่ในทางกลับกัน ความสำเร็จก็อาจเรียบง่ายกว่าที่คิด

ก็แค่ทำให้ตรงกับปาก

ปากเคยพูดสิ่งไหนเอาไว้ ก็จงทำเรื่องที่สอดคล้องกับสิ่งนั้น เท่านั้นเอง

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

“พ่อครับ ข้างบ้านเขามาสอยมะม่วงเราครับ” เด็กชายฟ้องพ่ออย่างตื่นเต้น

พ่อหัวเราะแล้วถาม “แล้วเราเหลืออีกหลายลูกมั้ย?”

“ผมเห็นยังมีอีกหลายลูกเลยครับ”

“งั้นไปสอยมะม่วงมาให้พ่อซักเจ็ดลูกสิ”

เด็กชายเข้าใจว่า พ่อคงกลัวเพื่อนบ้านจะมาขโมยอีก จึงรีบไปสอยมะม่วงมาให้พ่อ ด้วยหวังว่าจะได้ทานกันอย่างเอร็ดอร่อย

แต่พ่อกลับนำมะม่วงนั้นใส่ตะกร้า และจูงมือลูกชายไปกดกริ่งรั้วเพื่อนบ้านที่ลูกชายบอกว่าสอยมะม่วงไป

เมื่อข้างบ้านเปิดประตูรั้วออกมา ผู้เป็นพ่อยื่นมะม่วงทั้งตะกร้าให้

“ผมเอามะม่วงมาฝากครับ อยู่บ้านข้างๆ นี่เอง มีอะไรก็บอกกันนะครับ จะได้ช่วยเหลือกัน”

ชายคนนั้นหน้าเสีย บอกให้พ่อรอสักครู่ พร้อมทั้งกลับมาด้วยตะกร้าใบเดิม แต่เปลี่ยนเป็นไข่ไก่เต็มตะกร้า

“ผมเลี้ยงไก่ไข่ไว้หลายตัว ขอให้ไข่เป็นของตอบแทนน้ำใจนะครับ”

พ่อกล่าวขอบคุณ แล้วจูงมือเด็กชายกลับบ้าน

“ทำไมพ่อถึงเอามะม่วงไปให้เขา แทนที่จะไปทวงมะม่วงของเราคืนมาล่ะครับ?”

“ถ้าพ่อไปทวงมะม่วง เราอาจจะได้มะม่วงคืน แต่เราจะเสียเพื่อนบ้านไป แต่นี่พ่อเอามะม่วงไปให้เขาเจ็ดลูก รวมที่เขาสอยไปหนึ่งลูกเป็นแปดลูก แต่เราได้ทั้งไข่ตะกร้าใหญ่ แถมยังได้เพื่อนบ้านที่ดีเพิ่ม ลูกว่าแบบใหนดีกว่ากันล่ะ?”

—–

ขอบคุณนิทานจาก Prakal’s Blog

เราทุกคนต่างมีความกลัวด้วยกันทั้งนั้น

กลัวจิ้งจก กลัวการพูดบนเวที กลัว CEO

แต่สิ่งต่างๆ ไม่ได้น่ากลัวในตัวมันเอง

เพราะมันก็มีคนที่ไม่กลัวจิ้งจก สนุกกับการพูดบนเวที เห็น CEO แล้วเดินเข้าหา

จิ้งจกตัวเดิม เวทีเดิม CEO ก็คนเดิม ความแตกต่างอยู่ที่ตัวเราต่างหาก

เราจะกลัวสิ่งที่เราไม่เข้าใจ หรือเข้าใจเพียงด้านเดียว

เช่นเข้าใจว่าจิ้งจกมันตัวหยุ่นๆ น่าขยะแขยง

เข้าใจว่าการพูดบนเวทีเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ถ้าพลาดเราจะกลายเป็นตัวตลก

หรือเข้าใจว่า CEO คนนี้ดุและชี้เป็นชี้ตายอนาคตของเราได้

แต่เมื่อไหร่ที่เราเข้าใจมันครบทุกด้าน ความกลัวก็จะจางหายไป

คนที่ไม่กลัวจิ้งจก จับจิ้งจกเล่นได้หน้าตาเฉย ก็เพราะว่าเขาคุ้นเคยกับมันมาแต่เด็ก

คนที่ไม่กลัวการพูดบนเวที เพราะเขาผ่านเวทีมาแล้วเป็นสิบครั้ง พูดดีก็มี พูดแย่ก็เยอะ แต่ก็ยังรอดมาได้

คนที่ไม่กลัว CEO เพราะรู้ว่า CEO มีทั้งด้านจริงจังและด้านสนุก เป็นปุถุชนเหมือนกับเราทั่วๆ ไปนี่แหละ

เพราะฉะนั้น ถ้าเราอยากเลิกกลัวสิ่งใด ทางที่ลัดสั้นที่สุดคือค่อยๆ เดินเข้าหามัน

อาจจะเป็นสิ่งที่เป็นรูปธรรมอย่าง จิ้งจก เวที CEO ก็ได้

หรืออาจจะเป็นนามธรรมอย่าง ความรัก ความเงียบ หรือความตายก็ได้

ทำความรู้จัก ทำความเข้าใจ ทำความคุ้นเคย

แล้ววันหนึ่ง เราอาจไม่ต้องกลัวสิ่งเหล่านั้นอีกต่อไปครับ