เมื่อวานนี้ผมพา “ใกล้รุ่ง” ลูกชายวัยสองเดือนไปฉีดวัคซีนมาครับ

ตอนแรกลูกก็คุยอ้อแอ้กับหมออย่างอารมณ์ดี แต่พอโดนเข็มฉีดเข้าต้นขาซ้ายเท่านั้นแหละ ร้องไห้จ้าเลย

จบเข็มแรกไม่พอ ยังโดนเข็มสองฉีดเข้าต้นขาขวาอีก ที่ร้องอยู่แล้วเลยยิ่งร้องไห้หนัก ผมที่มีหน้าที่ตรึงแขนลูกไว้ตรงหัวเตียง เห็นหน้าแฟนตรงปลายเตียงก็รู้เลยว่าแฟนกำลังสงสารลูกจับใจ

พอหมอฉีดเข็มที่สองเสร็จ แฟนผมก็รีบเข้ามาอุ้มลูกขึ้นไปกอดทันที ปลอบประโลมและเห่กล่อมอยู่นานกว่าลูกจะสงบลง

ถ้าพูดได้ ใกล้รุ่งคงตัดพ้อว่าทำไมพ่อแม่ต้องทำร้ายหนูอย่างนี้ด้วย หนูเจ็บมากไม่เห็นเหรอ!

แต่ในมุมของพ่อแม่ แม้จะสงสารลูกแค่ไหนก็ต้องยอม เพราะรู้ดีว่าเจ็บเดี๋ยวเดียวก็หาย แลกกับภูมิคุ้มกันโรคที่จะอยู่กับลูกไปอีกนาน

ผู้ใหญ่อย่างเราก็เจอฉีดวัคซีนเช่นกัน เพียงแต่ไม่ได้ถูกฉีดด้วยเข็ม แต่ถูกฉีดด้วยสถานการณ์และคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

อาจเจอเพื่อนรังแก

อาจโดนหลอกจนเสียเงินเสียทอง

อาจทำงานผิดพลาดจนโดนไล่ออก

อาจโดนหลอกให้รักแล้วทิ้งไป

ในห้วงเวลาแห่งความเจ็บปวด หลายคนต่อว่าฟ้าว่าทำไมต้องทำกับเราอย่างนี้ ไม่ต่างอะไรกับที่เด็กน้อยไม่เข้าใจพ่อแม่

ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วฟ้าอาจไม่ได้ต้องการรังแกเราเลย

ฟ้ากำลังฉีดวัคซีนให้เราต่างหาก

ความเจ็บปวดที่เราได้รับ ไม่นานก็จะได้รับการเยียวยา

แต่ภูมิคุ้มกันที่มีชื่อว่าประสบการณ์และสติปัญญา จะอยู่กับเราตลอดไปครับ

—–

ป.ล. เมื่อตกอยู่ในมรสุมชีวิต สังเกตดูนะครับว่าใครที่เข้ามาปลอบประโลมและโอบกอดเราเป็นคนแรก เพราะนั่นคือหนึ่งในคนที่รักเรา (และเราควรรัก) มากที่สุดครับ

หลายคนไม่ได้ลุกมาเข้าห้องน้ำด้วยหลากหลายเหตุผล

เพราะแอร์เย็น เพราะง่วง เพราะขี้เกียจ ฯลฯ

เราก็เลยยอมทนนอนปวดฉี่ต่อไป แล้วภาวนาให้ตัวเองผลอยหลับไปจะได้ไม่ปวด

แต่หลายครั้งกลับนอนไม่หลับ เราจึงได้แต่นอนปวดหน่วงๆ กระสับกระส่ายกับอาการปวดไปอีก เป็นชั่วโมงนึง

จนสุดท้ายทนไม่ได้ เลยต้องลุกมาเข้าห้องน้ำอยู่ดี

จะดีกว่ารึเปล่าที่จะลุกมาเข้าห้องน้ำทันทีที่รู้สึกปวดฉี่?

ปวดปุ๊ป เข้าห้องน้ำปั๊ป  ทำภารกิจเสร็จสิ้นก็ตัวเบาหลับสบาย

ตอนกลางวันก็ไม่ต่างกัน

เรามักจะเจอปัญหาที่คล้ายๆ กับการปวดฉี่กลางดึกนี่แหละ คือเป็นปัญหาเล็กๆ ที่จะแก้เลยก็ได้ แต่ขี้เกียจแก้เพราะยังไม่มีอารมณ์ ก็เลยทนกับมันต่อไปเพียงเพราะว่าทนได้

จะดีกว่าไหม ที่เมื่อไหร่ก็ตามที่เจอปัญหาเล็กๆ น้อยๆ เราจะลงมือแก้ไขมันทันที

ก้าวข้ามความขี้เกียจและจัดการมันให้เรียบร้อย

จะได้ตัวเบา และจะได้ไม่ต้องมานั่งกระสับกระส่ายโดยใช่เหตุครับ

เมื่อวันพฤหัสฯ ผมเขียนไปว่า กิโลแรกยากที่สุด เพราะการออกวิ่งแรกๆ นั้นมันจะหนืดๆ เสมอ แต่พอผ่านกิโลแรกไปได้ อะไรๆ ก็จะง่ายขึ้น

แต่มีอีกประเด็นนึงที่ผมไม่ได้พูดถึง นั่นคือสิ่งที่ยากกว่ากิโลแรก

บางคนอาจเดาว่า กิโลสุดท้าย ซึ่งผมก็ค่อนข้างเห็นด้วย เพราะตอนที่วิ่งฮาล์ฟมาราธอน ก็จำได้ว่ากิโลสุดท้ายนี่มันเหนื่อยจริงๆ

แต่มันก็ยังมีสิ่งที่ยากกว่ากิโลสุดท้ายอยู่ด้วยเช่นกัน

เพราะไม่ว่าจะวิ่งกิโลไหน สิ่งที่ต้องทำมันก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไร ก็แค่ต้องก้าวเท้าซ้าย-ก้าวเท้าขวาสลับกันไปเรื่อยๆ ถ้าวิ่งไม่ไหวก็เปลี่ยนเป็นเดินแทนได้

ที่ซับซ้อนและยุ่งยากกว่า คือก่อนที่เราจะวิ่งต่างหาก

ซับซ้อนเพราะเรามักจะติดงาน ติดมือถือ ติดซีรี่ส์ รวมถึงติดข้ออ้างต่างๆ นานาที่เราจะสรรหามาบอกตัวเองว่า ทำไมวันนี้เราถึงไม่ควรวิ่ง/ไม่พร้อมที่จะวิ่ง

เราจึงต้องใช้แรงใจมหาศาลที่จะวางมือถือ ปิดคอม ปิดทีวี และผลักข้ออ้างต่างๆ นาๆ ออกจากหัวสมอง เพื่อเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและรองเท้าผ้าใบ

เมื่อเราเปลี่ยนชุดและพาตัวเองออกมาหน้าบ้านแล้ว ที่เหลือก็ง่ายดายและตรงไปตรงมา

ดังนั้น จะเป็นนักวิ่งได้สำเร็จหรือไม่สำเร็จ อาจไม่ได้วัดกันตอนที่วิ่ง แต่วัดกัน ณ วินาทีที่ตัดสินใจว่าวันนี้จะวิ่งหรือไม่วิ่ง

กับเรื่องอื่นๆ ในชีวิตก็เช่นกัน

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

มีพระรูปหนึ่ง หลังจากที่ไปศึกษาเล่าเรียนและไปฝึกปฏิบัติธรรมตามสำนักต่างๆ ผ่านไปถึง 20 ปี ก็กลับมาอยู่กับพระอาจารย์ฝ๋อกวงตามเดิม

เมื่อกลับมาถึงก็บอกเล่าทุกข์สุขและสิ่งที่ได้เล่าเรียน เพื่อที่จะให้พระอาจารย์ทดสอบว่าตัวเองปฏิบัติธรรมไปถึงไหนแล้ว พระอาจารย์นั่งฟังอย่างตั้งใจ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเมตตาจิต

แล้วลูกศิษย์ก็ถามพระอาจารย์ว่า

“20 ปีที่ผ่านมานี้ ท่านอาจารย์ทำอะไรไปบ้าง?”

“ทุกวันอาจารย์ก็สอนศิษย์ บรรยายธรรม เขียนคัมภีร์ รู้สึกถึงสิ่งดีงามของทุกวัน ทุกๆ วันก็ทำแต่สิ่งที่เป็นสาระประโยชน์ และมีความสุข”

“พระอาจารย์ทำอย่างนี้เหนื่อยและหนักเกินไปแล้ว ควรจะต้องนึกถึงการพักผ่อนบ้าง ดูแลร่างกายและสุขภาพ มิฉะนั้นท่านจะต้องแก่แน่ๆ”

พระอาจารย์จึงตอบว่า

“ข้าไม่มีเวลาแก่ กลางวันต้องคอยต้อนรับและบรรยายธรรมให้กับผู้มีจิตศรัทธา กลับมาที่ห้องพักยังต้องคอยอ่านข้อความที่ลูกศิษย์เขียนมาถามธรรมะ แล้วยังต้องเขียนคัมภีร์ ทุกวันต้องอยู่กับสิ่งที่ทำที่ไม่รู้จักหมด แล้วไหนจะยังมีเวลาที่รู้สึกว่าแก่? คนบางคนแม้จะยังหนุ่มแน่น แต่กายและจิตที่อ่อนล้าก็รู้สึกว่าตัวเองแก่แล้ว บางคนอายุมากแล้วแต่ในจิตยังกล้าแกร่ง ยังรู้สึกมีกำลังวังชาเต็มเปี่ยม สุขภาพดีเยี่ยม”

—–

ขอบคุณนิทานจาก What Am I.net : นิทานเซ็น

วันนี้วันที่ 1 กุมภาพันธ์

ปีใหม่ผ่านมา 1 เดือนพอดี

ปณิธาณที่ตั้งๆ เอาไว้เป็นอย่างไรกันบ้างแล้วครับ?

ผมเดาว่ามีคนไม่น้อยที่ตั้งใจจะดูแลสุขภาพ อาจจะด้วยการไปฟิตเนส หรือวิ่งระยะไกลเหมือนพี่ตูน

ผมเองตั้งใจว่าปีนี้จะวิ่งมากขึ้น แต่ช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมาแทบไม่ได้วิ่งเลยเพราะพี่เลี้ยงผลัดกันลากลับบ้าน พอขาดคนช่วยดูแลลูก ก็เลยเหลือเวลา/แรงไม่พอที่จะออกไปวิ่ง

แต่สัปดาห์นี้กลับมาฟูลทีมแล้ว ผมก็เลยได้ไปวิ่งมาเมื่อค่ำวันนี้

ช่วง 5 นาทีแรกนี่ก็รู้สึกอึดอัดเหมือนกัน เหมือนสนิมยังเกาะ ขามันหนักๆ หายใจไม่ค่อยเต็มปอด

แต่พอวิ่งไปได้ซักพัก ตัวก็เบาขึ้น วิ่งได้เร็วขึ้น และไม่เหนื่อยเหมือนช่วงกิโลแรก

ครับ ทั้งๆ ที่วิ่งมาไกลกว่าเดิม แต่เรากลับเหนื่อยน้อยลง

กิโลแรกมักจะเหนื่อยกว่ากิโลที่ตามมาเสมอ

ซึ่งนอกจากจะเป็นจริงเรื่องการวิ่งแล้ว ยังเป็นจริงในเรื่องอื่นๆ ด้วย

เช่นถ้าลดน้ำหนักกิโลแรกได้ กิโลที่สองจะไม่ยากเท่า

หรือถ้าเก็บเงินล้านแรกได้ ล้านที่สองจะมาเร็วกว่าล้านแรก ผมเคยอ่านเจอใครบางคนบอกว่าเก็บเงินให้ได้สิบล้านยังไม่ยากเท่าตอนเก็บเงิน 1 ล้าน

แม้กระทั่งบทความนี้ สองสามประโยคแรกผมเขียนและลบหลายทีมาก แต่มาถึงบรรทัดนี้กลับเขียนได้ฉลุยเลย

ปีใหม่ผ่านมา 1 เดือนพอดี

ถ้าปณิธานของคุณกำลังสั่นคลอน บอกตัวเองว่านั่นเป็นเพราะเรายังอยู่ในช่วงกิโลแรก มันจึงยากกว่าปกติ

กัดฟันอีกสักนิดนะครับ

ผ่านกิโลแรกไปได้เมื่อไหร่ กิโลถัดไปจะง่ายขึ้นครับ