วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ
หลวงจีนหนุ่มรูปหนึ่ง ขึ้นเขาไปตัดฟืน
ขากลับลงเขา พบเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ที่จับผีเสื้อตัวน้อยกำไว้ในมือ
พอเห็นพระแบกฟืนเดินมา เด็กหนุ่มอยากลองภูมิ เลยถามพระว่า:
“หลวงพี่ เรามาพนันกันสักครั้งมั้ย?”
“พนันอะไร?”
“หลวงพี่ลองทายดูซิว่า ผีเสื้อในมือผมตายหรือยัง? หากหลวงพี่ทายผิด ไม้ฟืนหาบนี้ต้องเป็นของผมนะ”
พระหนุ่มนิ่งคิดครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า
“ผีเสื้อในมือประสกตายแล้ว”
เด็กหนุ่มหัวเราะเสียงดัง พลันแบมือออก ผีเสื้อน้อยก็โบยบินจากไปทันที
พระหนุ่มยิ้มน้อยๆ แล้วพูดว่า
“เอ้า ฟืนหาบนี้เป็นของประสก”
พูดจบพระหนุ่มวางฟืนลง พร้อมกับเดินลงเขาไปอย่างเบิกบานใจ
เด็กหนุ่มไม่เข้าใจว่าทำไมพระไม่เสียดายฟืนเลย แต่เขาก็ไม่คิดมาก หาบฟืนกลับบ้านไปอย่างดีใจ
เมื่อบิดาของเด็กหนุ่มถามถึงที่มาของไม้ฟืน เด็กหนุ่มจึงเล่าให้ฟังอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง เมื่อบิดาฟังจบจึงพูดว่า
“เจ้าคิดว่าเจ้าชนะหรือ? เจ้าแพ้แท้ๆ เจ้ายังไม่รู้ตัวอีก”
บิดาสั่งให้เด็กหนุ่มหาบฟืนไปคืนที่วัดพร้อมกัน พอพบพระหนุ่มรูปนั้น ผู้เป็นบิดาก็เอ่ยปากขอโทษ
“หลวงพี่ ลูกชายผมทำผิดกับหลวงพี่มาก ขอจงอภัยให้เขาเถอะนะ”
หลวงพี่ผงกหัวยิ้มรับอย่างมีเมตตาและไม่พูดอะไรเลย
จนแล้วจนรอด เด็กหนุ่มก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองผิดตรงไหน
ระหว่างเดินทางกลับบ้าน บิดาจึงอธิบาย
“ถ้าหลวงพี่บอกว่าผีเสื้อตายแล้ว เจ้าก็จะปล่อยผีเสื้อไปเพื่อจะได้ชนะพนัน ในทางกลับกัน ถ้าหลวงพี่บอกว่าผีเสื้อยังมีชีวิตอยู่ เจ้าคิดว่าหลวงพี่จะไม่รู้หรือว่าเจ้าจะทำอะไร?”
—–
ขอบคุณนิทานที่ส่งต่อมาทางไลน์
Anontawong's Musings 