ย่ำค่ำวันจันทร์ที่ออฟฟิศ ผมได้กลิ่นหอมที่คุ้นเคย จนต้องเอ่ยขึ้นมาว่า มีคนกินมาม่าหมูสับแน่ๆ พอเดินข้ามไปอีกฟากของออฟฟิศ ก็เห็นน้องคนนึงกำลังกินมาม่าหมูสับอยู่จริงๆ
มาม่าหมูสับนี่มีความคลาสสิคมากๆ นะครับ ได้กลิ่นนิดเดียวก็รู้ทันทีว่าคืออะไร แถมมันยังทำให้เรารู้สึกดีอย่างไม่มีสาเหตุ คงเป็นเพราะเราผูกพักกับกลิ่นนี้มาตั้งแต่เด็กๆ หิวยังไง มีเงินน้อยแค่ไหน มาม่าหมูสับก็ยังเป็นที่พึ่งได้เสมอ
ผมว่าคนเราเองก็ควรพยายามทำตัวให้ใกล้เคียงกับมาม่าหมูสับด้วยเช่นกัน
หากเราใช้ชีวิตตามแนวทางที่ถูกที่ควร ทำงานหนัก และสร้างประโยชน์ให้กับคนได้มากพอ วันหนึ่งเมื่อใครได้ยินชื่อหรือได้เห็นหน้าของเรา เขาก็จะรู้สึกดีได้โดยไม่ต้องมีสาเหตุ เพราะเราเคยเป็นที่พึ่งทางใจให้กับเขาในหลายๆ จังหวะของชีวิต
เบิร์ด ธงไชย, หม่ำ จ๊กมก, ตูน บอดี้สแลม คนเหล่านี้คือมาม่าหมูสับสำหรับผม
เราคงไม่ต้องยิ่งใหญ่หรือโด่งดังเท่าพี่เบิร์ด เราเป็นมาม่าหมูสับสำหรับบางคนก็พอ
แค่ได้กลิ่น ได้ยิน ได้เห็น ก็มีความสุขแล้ว
Anontawong's Musings 