วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ
หญิงสาวคนหนึ่งมีชีวิตคู่ที่เพียบพร้อม เธอไม่ต้องทำงานเพราะว่าสามีของเธอมีรายได้เพียงพอที่จะดูแลทั้งคู่แถมยังมีเงินเก็บเหลือเฟือ งานของสามีค่อนข้างอันตราย ตารางของเขาจึงมีวันหยุดติดต่อกัน 7 วันทุกเดือน และทุกๆ วันหยุดพวกเขาก็จะไปไหนมาไหนด้วยกัน ไม่ว่าจะไปเยี่ยมพ่อแม่ของเธอ หรือเยี่ยมลูกของสามีที่เกิดกับภรรยาคนที่แล้ว บางทีเขาก็ไปเที่ยวด้วยกันสองต่อสอง
ผู้หญิงคนนั้นมีเวลาได้ทำงานเขียนที่ตัวเองรักอย่างเต็มที่จนได้ตีพิมพ์หนังสือออกมาหนึ่งเล่มและสร้างรายได้ให้เธอประมาณหนึ่ง พวกเขาซื้อบ้านหลังใหม่และสร้างห้องอ่านหนังสือ บ้านหลังนั้นมีสวน สนามหญ้าและอ่างอาบน้ำ ทุกคนต่างบอกว่าไม่เคยเห็นสามีของเธอมีความสุขเช่นนี้มาก่อน แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมเธอถึงดูไม่มีความสุขเท่าไหร่
เธออยู่บ้านทั้งวันจึงมีเวลาจัดบ้านและดูแลสวน ทุกๆ เย็นเธอจะทำอาหารหน้าตาดีที่เมนูไม่เคยซ้ำกันตลอดเดือนแถมยังอบเค้กและพายทุกสัปดาห์ไม่เคยขาด
แล้วเธอก็ตั้งท้อง ทุกอย่างช่างดูดีงาม
แล้วเธอก็แท้งลูก ทั้งสองหย่ากัน เธอย้ายออกจากบ้านและเริ่มคุยกับผู้ชายอีกคนหนึ่ง ส่วนผู้ชายก็ลาออกจากงานและย้ายไปอยู่ภาคเหนือและตัดขาดการสื่อสาร
ผู้คนเริ่มซุบซิบนินทา ผู้หญิงคนนี้ต้องแอบคบชู้แน่ๆ ช่างเป็นคนหน้าเงินที่ไร้ซึ่งความซื่อสัตย์ เป็นคนใจดำที่สมควรโดนประณาม
—–
ในช่วงที่แต่งงานกัน ผู้ชายทำร้ายเธอทั้งทางวาจาและทางเพศ ผู้หญิงรู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ค่าและไม่คิดจะต่อสู้ เขาชอบเหลือเกินที่ทำให้เธออ่อนแอได้ถึงเพียงนี้ เธอพยายามจะสมัครงาน แต่เขามักจะตะคอกถามเธอว่าถ้าเธอไปทำงานแล้วใครจะดูแลบ้าน ใครจะทำสวน ใครจะทำกับข้าว แล้วพวกเขาจะไปเที่ยวกันยังไงถ้าวันหยุดไม่ตรงกัน?
เธอแท้งเพราะว่าท้องนอกมดลูกอันเกิดจากเนื้อร้ายที่ไปเบียดรังไข่ เธอเกือบเสียชีวิตจากการแท้งครั้งนี้ ผู้ชายดีใจที่เธอแท้งลูกเพราะเขาไม่ได้อยากมีลูกเพิ่มอีกแล้ว เขายื่นฟ้องหย่าตอนที่เธอยังอยู่ในห้องไอซียู ครอบครัวของเธอไม่ว่างมาเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาล เธอจึงคุยกับเพื่อนที่คอยอยู่เคียงข้างเธอมากกว่าทุกคน
หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาล การหย่าก็เสร็จสมบูรณ์ ผู้ชายลาออกเพราะไม่อยากอยู่แถวนั้นและอยากจะไปให้พ้นผู้คน ส่วนเธอย้ายกลับไปบ้านเกิดเพื่อเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เธอยังคงติดต่อเพื่อนคนนั้นของเธอ ซึ่งต่อมาได้กลายมาเป็นแฟน และกลายมาเป็นสามีในที่สุด
เธอตั้งท้องกับสามีใหม่ ส่วนสามีเก่าพยายามสร้างธุรกิจที่ภาคเหนือแต่ก็ล้มเหลว จึงกลับมาทำงานประจำเงินดีในเมืองเดิม ผิดแต่ว่าตอนนี้เขาอาศัยอยู่ในรถบ้าน เธอทำงานประจำเต็มเวลา และเขียนหนังสืออกมาได้อีกหนึ่งเล่ม
ชีวิตเป็นเรื่องยาก แต่เราก็มีความสุขกันได้ตามอัตตภาพ
ภาพลักษณ์ภายนอกนั้นไร้ความหมาย เรื่องราวของคนคนหนึ่งก็เป็นเรื่องราวของคนคนนั้นเท่านั้น คำวิจารณ์และคำพิพากษาจากคนนอกไม่เคยถูกต้องตรงความเป็นจริงหรอก
เรื่องที่ฉันโดนประณาม ก็ไม่ต่างจากเรื่องที่ทุกคนต่างเคยโดนด่า-โดนนินทาจากผู้คนที่เลือกจะเชื่อเพียงสิ่งที่เขาอยากเชื่อเท่านั้น
เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าจริงๆ แล้วชีวิตคนๆ หนึ่งต้องเจออะไรบ้าง เราจึงไม่ควรด่วนตัดสินหรือด่วนสรุปในเรื่องราวที่เราไม่มีวันรู้ข้อเท็จจริงทั้งหมด
ทุกคนมีเรื่องราว แต่เรารู้เรื่องของเขาแค่บทเดียว
Everyone has a story. You only know a chapter.
—–
ขอบคุณนิทานที่สร้างจากเรื่องจริงโดย Yayenia Thompson’s Quora answer to Can you write something that will fundamentally change how I see the world?
Anontawong's Musings 