ในยามทีเรื่องราวไม่เป็นใจ

มาประชุมสาย ทำงานผิดพลาด วีนใส่ลูกน้อง

เราจะชี้ไปที่หน้าต่างหรือจะชี้ไปที่กระจก

คนที่ชี้ไปที่หน้าต่าง คือคนที่บอกว่ามาสายเพราะรถติด ทำงานผิดเพราะเจ้านายเรื่องมาก วีนลูกน้องเพราะสอนไม่เคยจำ

ส่วนคนที่ชี้ไปที่กระจก คือคนที่บอกว่ามาสายเพราะตอนเช้าชิลล์ไปหน่อย ทำงานผิดพลาดเพราะเราไม่ตรวจให้ดีก่อนส่ง วีนลูกน้องเพราะเราใจร้อนไปเอง

เมื่อเราโทษปัจจัยภายนอก เรากำลังชี้ไปที่หน้าต่าง

เมื่อยอมรับได้ว่าเราเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องและควรป้องกันมันได้ เรากำลังชี้ไปที่กระจก

ชี้หน้าต่างบ่อยๆ ได้ปกป้องอัตตาตัวตน

ชี้กระจกบ่อยๆ ได้ลดอัตตา ได้เรียนรู้ และได้เติบโตครับ

—–

ขอบคุณประกายความคิดจากพอดคาสท์ The Tim Ferris Show: Jim Collins 

เปิดรับสมัคร Time Management รุ่นที่ 12 วันเสาร์ที่ 9 มีนาคมนี้ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/tgimtimemar19 (เหลือ 11 ที่)

คนที่มีความเป็นผู้ใหญ่ คือคนที่รู้ว่าอะไรควรทำ แล้วก็ทำสิ่งนั้นจริงๆ

ส่วนคนที่ยังไม่มีความเป็นผู้ใหญ่ ก็รู้เท่ากับคนที่มีความเป็นผู้ใหญ่นั่นแหละ เพียงแต่ทำไม่ได้เท่านั้นเอง

ใครที่อายุเกิน 18 ย่อมโตพอจะรู้หมดแล้วว่าอะไรดี อะไรไม่ดี อะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ

ลงทุนก่อนใช้จ่าย รักษาเวลา ไม่เที่ยวเล่นจนเสียการงาน เล่นมือถือแต่พอประมาณ ใจกว้างพร้อมเรียนรู้ ไม่ด่วนตัดสินใคร เคารพสิทธิ์ของคนอื่น เรื่องเหล่านี้ใครๆ ก็รู้ แต่มีแต่คนที่เป็นผู้ใหญ่เท่านั้นที่ทำได้

การเป็นผู้ใหญ่จึงไม่ได้มีอะไรซับซ้อน

แค่ทำในสิ่งที่รู้ว่าถูกต้อง และไม่ทำในสิ่งที่รู้อยู่แก่ใจว่าผิดเท่านั้นเอง

หลายคนน่าจะพอรู้ว่าการเทรนนิ่ง Navy SEAL ของอเมริกานั้นหฤโหดสุดๆ

ทุกคนที่สมัครมาเป็น SEAL ต้องผ่าน “สัปดาห์นรก” ที่มีชื่อว่า Hell Week

ในสัปดาห์นี้ คุณต้องวิ่งเป็นร้อยกิโลเมตร ว่ายน้ำหลายสิบกิโลเมตร เดินแบกขอนไม้หนักหลายร้อยกิโลกับเพื่อนร่วมทีม กินไม่เคยอิ่มท้อง อยู่ในอุณหภูมิที่หนาวเหน็บ แถมยังอดหลับอดนอนตลอดทั้งสัปดาห์

ที่ชายหาดจะมีระฆังแขวนอยู่ ใครที่รู้ตัวว่าไปต่อไม่ไหว จะเดินมาสั่นระฆังและเก็บข้าวของกลับบ้านไปได้เลย

อัตราของคนที่จะผ่าน Hell Week คือ 20% ถ้าเริ่มต้นสัปดาห์มีคน 10 คน ในระหว่างสัปดาห์จะมีคนสั่นระฆัง 8 คนและมีเพียงแค่ 2 คนที่อยู่ต่อจนจบและได้เข้าเทรนนิ่งเพื่อบรรจุเป็นหน่วย SEAL

อะไรคือคุณสมบัติของคน 20% นั้น? บทความนี้จะไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ตรงๆ แต่จะพูดถึงอีกแง่มุมหนึ่งที่น่าสนใจ

หนึ่งในคนที่สมัครหน่วยซีลเป็นนักกรีฑาระดับ Top 10 ของสหรัฐอเมริกา เขาออกกำลังกายมาทั้งชีวิตและฟิตกว่าทุกๆ คนที่สมัครเข้ามาในรุ่นนั้น

ในวันแรกเขาวิ่งเข้าเส้นชัยเป็นที่หนึ่ง ว่ายน้ำก็ชนะทุกคน แบกขอนไม้ก็ไม่ได้ดูอนาทรร้อนใจ ดูแล้วน่าจะเป็นคนที่มีภาษีดีที่สุดที่จะผ่าน Hell Week

แต่เพียงวันที่สาม นักกรีฑาระดับประเทศคนนี้ก็สั่นระฆังและกลับบ้านไป

เหตุผลก็เพราะเขาเคยแต่แข่งขันในสภาพที่ร่างกายสมบูรณ์พร้อม อาหารการกินสมบูรณ์พร้อม และที่ผ่านมาเขาก็เป็น “ผู้ชนะ” มาโดยตลอด

แต่เมื่อต้องมาเจอสภาพอากาศที่ไม่เป็นใจ อาหารการกินที่อดๆ อยากๆ และได้นอนเพียงวันละแค่ 2 ชั่วโมง ร่างกายที่เขาภูมิใจหนักหนาจึงไม่สามารถทำงานได้อย่างที่ใจคิด และ performance ก็ดร็อปลงจนวันที่สองและวันที่สามเขาไม่ได้เข้าเส้นชัยเป็นที่หนึ่งอีกต่อไป

คนที่คุ้นชินกับการชนะมาทั้งชีวิตก็เลยต้องลิ้มรสกับความพ่ายแพ้ที่ไม่คุ้นเคย พอไม่คุ้นเคยจึงรับไม่ได้ และพอคิดว่า Hell Week ยังเหลืออีกตั้ง 4 วันก็เลยถอดใจ

สภาพร่างกายแข็งแกร่งจึงไม่สำคัญเท่ากับสภาพจิตใจที่แข็งแกร่ง ซึ่งความแกร่งนี้ไม่ได้มาจากการชนะเพียงอย่างเดียว แต่มาจากการเคยเป็นผู้แพ้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เคยผิดหวัง เคยล้มเหลวจนอัตตาตัวตนของเขาถูกเฆี่ยนตีจนน่วมและมีภูมิต้านทานระดับที่ว่าจะแพ้อีกกี่ครั้งกูก็จะลุกขึ้นมาสู้ใหม่

ซึ่งผิดกับคนที่ชนะมาโดยตลอดที่ไม่มีภูมิคุ้มกันความพ่ายแพ้เลย เราจึงเห็นข่าวเด็กฆ่าตัวตายเพราะสอบตกหรืออกหัก

ประสบการณ์ความพ่ายแพ้จึงเป็นเรื่องจำเป็น เราจะได้ไม่ลำพองตน จะได้เรียนรู้การเป็นที่สองหรือแม้กระทั่งการเป็นที่โหล่

และจะได้มีภูมิคุ้มกันในวันที่ฟ้าฝนไม่เป็นใจครับ

—–

ขอบคุณประกายความคิดจาก Knowledge for Men Podcast: 222: Cade Courtley: Lessons on Life and Business from a Former Navy SEAL Sniper 

ขอให้มันเป็นจุดเริ่มต้น

อย่าคิดว่า เพราะจบบัญชีมา แล้วจะเขียนโปรแกรมไม่ได้

อย่าคิดว่า ตอนเด็กๆ ไม่เก่งวิชาศิลปะ แล้วตอนนี้จะวาดรูปให้สวยไม่ได้

อย่าคิดว่า เป็นคนขี้อาย แล้วจะพูดต่อหน้าคนมากๆ ไม่ได้

อย่าเอาอดีตมาเป็นตัวกำหนดว่าอะไรทำได้ อะไรทำไม่ได้

เพราะตัวเราในอดีตตายไปตั้งนานแล้ว

สมองมนุษย์นั้นยืดหยุ่นอย่างมหัศจรรย์ ขอแค่เพียงเราตั้งใจ ลองเล่น ลองฝึกฝน เดี๋ยวมันก็เป็นเองครับ

—–

เสาร์ที่ 1 กันยายนนี้ Time Management Workshop มีคนถอนตัว ทำให้มีที่ว่าง 2 ที่ – รอบเช้าหนี่งที่ (9:30-12:30) รอบบ่ายหนึ่งที่ (13:30-16:30) หากใครสนใจลงเรียนรบกวนทัก inbox มานะครับ

แสดงว่ายังเจ็บไม่พอ

เคยสงสัยมั้ยว่าทำไมคนบางคนหรือแม้กระทั่งตัวเราเองถึงไม่เลิกนิสัยแย่ๆ

สูบบุหรี่ เมาแล้วขับ ไปทำงานสาย ฯลฯ

หนึ่ง เพราะอุปนิสัยเป็นเรื่องยากที่จะเปลี่ยน เพราะมันเป็นปฏิกิริยาเคมีในสมอง neural pathways ถูกใช้งานซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนสมองเรามุ่งแต่จะไปทางนี้ ลองนึกภาพว่าวันหนึ่งเราเดินเข้าป่า เราก็จะเลือกเดินทางที่มีคนเดินผ่านมาก่อนแล้ว เพราะหญ้าไม่ขึ้น ดูปลอดภัยดี

สอง เพราะอุปนิสัยเหล่านี้มันไม่ได้ให้ผลร้ายทันทีทันใด และมนุษย์เราไม่เก่งเรื่องการจินตนาการถึงอนาคต แต่เชี่ยวชาญนักในเรื่องการตอบสนองกิเลสที่เกิดขึ้นที่นี่-เดี๋ยวนี้

ดังนั้น ถ้าไม่อยากเดินทางเดิมอีก เราอาจต้องหาบทลงโทษที่ให้ผลทันทีทันใด

ใครที่เคยโดนไฟดูดไปหนึ่งครั้ง ก็คงไม่กล้าเอานิ้วแหย่ปลั๊กไฟอีกแล้ว

ใครที่เคยเอามือไปจับกาต้มน้ำเดือดซักครั้งนึง ก็คงไม่กล้าจับอีกแล้ว

ถ้าเราเดินเข้าป่าไปตามทางที่เดินบ่อยๆ แล้วเจองูอยู่กันเป็นฝูง เราก็คงหาทางเดินใหม่หรือเลิกเข้าป่านี้ไปเลย

น้องที่ผมรู้จักคนหนึ่ง เคยเมาแล้วขับ ปรากฎว่ารถคว่ำ ตัวรถพังเละเทะ แต่น้องรอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์ น้องเขาก็เลยเลิกเมาแล้วขับไปโดยปริยาย

เหตุการณ์รถคว่ำ ก็คืองูฝูงใหญ่ในป่าที่ทำให้น้องไม่กล้าเลือกเดินทางนี้อีก

คนที่มาทำงานสาย ถ้าโดนปรับเงิน 500 บาทซักครั้ง เขาคงไม่กล้ามาสายอีก

คนที่สูบบุหรี่ ถ้าได้รู้ว่าเขาทำให้คนใกล้ตัวเป็นมะเร็งปอด เขาอาจเลิกสูบบุหรี่ทันทีได้เลย

คนเราเปลี่ยนกันได้เสมอ

ที่ยังไม่เปลี่ยน เพราะว่ายังเจ็บไม่พอเท่านั้นเอง