วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

สมเจตน์เดินมาเจอคลินิคเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ติดป้ายว่า “รักษาทุกโรค 500 บาท รักษาไม่หายรับไปเลย 1000 บาท”

สมเจตน์เห็นว่านี่คือโอกาสทำกำไรด้วยการแกล้งป่วย จึงตรงปรี่เข้าไปในคลีนิคทันที

สมเจตน์ : หมอครับ ลิ้นผมมีปัญหา รับรสอะไรไม่ได้เลย

หมอ : คุณพยาบาล เอายาในกล่องที่ 20 หยอดให้คนไข้ทาน 3 หยดนะ

คนไข้ : ถุย! นี่มันน้ำมันเครื่องนี่หมอ!

หมอ : ยินดีด้วยครับ ลิ้นคุณเป็นปกติแล้ว ขอเก็บค่ารักษา 500 บาทนะครับ

สมเจตน์จ่ายเงิน 500 บาทและจากไปด้วยความโกรธ แต่อีก 3-4 วันก็กลับมาใหม่

คนไข้ : หมอครับ สมองผมมีปัญหา เด๋วนี้มันหลงๆ ลืมๆ จำอะไรไม่ได้เลย

หมอ : คุณพยาบาล เอายาในกล่องที่ 20 ให้คนไข้ทาน 3 หยดนะ

คนไข้ : เฮ้ย !! นั่นมันกล่องน้ำมันเครื่องนะหมอ

หมอ : ยินดีด้วยครับ สมองคุณมีความจำเป็นปกติแล้ว ขอเก็บค่ารักษา 500 บาทนะครับ

สมเจตน์เสียท่าอีกตามเคย สัปดาห์ถัดมา เขาจึงกลับไปที่คลินิคอีกครั้ง

คนไข้ : หมอครับ ตาผมแย่แล้ว ผมมองอะไรไม่ชัดเลย ตาผมกำลังจะบอดใช่ไหมหมอ

หมอนิ่งอยู่ซักพัก แล้วตอบว่า…

หมอ : ต้องขอโทษด้วยนะครับ เราไม่สามารถรักษาโรคตาได้ เดี๋ยวหมอจะให้เงินชดเชย 1000 บาท ตามสัญญานะครับ

สมเจตน์กระหยิ่มยิ้มย่อง แต่รอยยิ้มนั้นก็อันตรธานเมื่อได้รับเงินมา

คนไข้ : หมอครับ นี่มันแบงค์ 20 นี่ครับ

หมอ : ยินดีด้วยครับ ตาคุณเป็นปกติแล้ว ขอเก็บค่ารักษา 500 บาทนะครับ

---

ขอบคุณนิทานจากเพจนิทานก้อม (ผู้เขียนได้ดัดแปลงเล็กน้อย)

facebook.com/anontawongblog
anontawong.com/archives
Download eBook – เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pexels.com

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

อาจารย์บันไก ได้เปิดสอนวิปัสสนากรรมฐานขึ้นที่วัดของท่าน

เนื่องจากท่านเป็นอาจารย์เซ็นที่มีชื่อเสียง จึงมีนักศึกษามาจากทั่วสารทิศในประเทศญี่ปุ่น

ในจำนวนนักศึกษาที่มาศึกษานั้น มีผู้หนึ่งชอบประพฤติตัวเป็นขโมย ชอบขโมยทรัพย์สินของนักศึกษาด้วยกัน

วันหนึ่งถูกจับได้ พวกนักศึกษาโกรธแค้นมาก จึงนำเรื่องไปฟ้องร้องท่านอาจารย์บันไก แต่ท่านก็กลับนิ่งเฉย

ต่อมา นักศึกษาผู้นั้นก็ทำการขโมยของ และถูกจับได้อีก

พวกนักศึกษาจึงพากันไปกล่าวโทษอีก แต่ท่านอาจารย์กลับทำเป็นไม่สนใจ

คราวนี้พวกนักศึกษาโกรธมาก จึงยื่นคำขาดกับท่านอาจารย์บันไกว่า หากท่านอาจารย์ยังไม่ยอมชำระโทษหัวขโมยให้อีก พวกตนจะพากันออกจากสำนักทั้งหมด

เมื่อท่านอาจารย์บันไกได้อ่านคำฟ้องแล้ว ท่านก็ให้เรียกประชุมบรรดานักศึกษาทั้งหลาย และกล่าวว่า

“พวกเธอทั้งหลายที่ลงชื่อในหนังสือฟ้องร้องนี้ นับว่าเป็นคนฉลาดมาก เพราะเธอต่างก็รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด อะไรควรทำอะไรควรละเว้น หากพวกเธอประสงค์จะออกจากสำนักฉันไปศึกษาต่อที่อื่นฉันก็ยินดีให้เธอไปได้ตามแต่ใจปรารถนา แต่เจ้าเพื่อนขี้ขโมยที่น่าสงสารของเธอคนนี้ เขายังโง่เขลามาก ยังไม่รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด ถ้าหากฉันไม่สอนเขาแล้ว ใครล่ะจะเป็นผู้สอน เธอทั้งหลายจงเห็นใจเถิดที่ฉันต้องให้เขาอยู่กับฉันต่อไป”

พอท่านอาจารย์กล่าวจบลง นักศึกษาหัวขโมยก็ร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ก็กลับตัวเป็นคนดีไม่มีนิสัยชอบขโมยของอีกเลย

---

ขอบคุณนิทานจากเว็ประตูสู่ธรรม : ขโมยกลับใจ โพสท์ในเวปกองทัพพลังจิต โดยคุณ Kamen rider เมื่อ 10-01-2005

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

อาจารย์เซนผู้หนึ่งมีศิษย์ที่ชอบร้องทุกข์คร่ำครวญอยู่คนหนึ่ง

และเนื่องจากทัศนคติที่คับแคบนี้เอง ทำให้ศิษย์ผู้นี้มักจะมีแต่ความทุกข์กังวล จิตใจไม่เป็นสุข

วันหนึ่ง อาจารย์เซนสั่งให้ศิษย์คนดังกล่าวไปตลาดซื้อเกลือมาถุงหนึ่ง เมื่อศิษย์กลับมา จึงสั่งให้นำเกลือมาหยิบมือหนึ่ง จากนั้นจึงโปรยลงไปในแก้วน้ำ แล้วให้ศิษย์ดื่ม พลางกล่าวถามว่า

“รสชาติของน้ำเป็นอย่างไร?”

“เค็มจนขม” ศิษย์ตอบด้วยใบหน้าเหยเก

จากนั้น อาจารย์เซนได้พาศิษย์ไปยังริมทะเลสาบ สั่งให้นำเกลือที่เหลือ โปรยลงไปในทะเลสาบจนหมดสิ้น แล้วกล่าวว่า

“ลองดื่มน้ำจากทะเลสาบดูสิ”

ศิษย์จึงก้มตัวลงไปวักน้ำจากทะเลสาบขึ้นมาดื่ม

อาจารย์เซนถามอีกว่า “คราวนี้รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?”

ศิษย์ตอบว่า “รสชาติหวานสะอาด บริสุทธิ์ยิ่ง”

“ยังมีรสเค็มหรือไม่?” อาจารย์ถามต่อ

“ไม่มี” ศิษย์ตอบ

อาจารย์เซนได้ฟัง จึงผงกศีรษะเล็กน้อย ยิ้มพลางเอ่ยต่อไปว่า

“ความทุกข์ในชีวิตคนเราก็เป็นดั่งเกลือ มันจะมีรสเค็มหรือรสจืด ล้วนขึ้นอยู่กับภาชนะที่รองรับ ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะเป็นน้ำหนึ่งแก้ว หรือเป็นลำน้ำสายหนึ่ง”

---

ขอบคุณนิทานจาก Manager Online: นิทานเซน: รสชาติของเกลือ 

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ชายผู้ทรงอำนาจและมีความเชื่อมั่นในตนเองเดินทางไปพบปรมาจารย์เซนเพื่อขอให้ท่านสอนเกี่ยวกับการรู้แจ้ง

หลังจากประเมินผู้มาเยือนระหว่างการสนทนาเบื้องต้นแล้ว ปรมาจารย์เซนก็เชิญเขาดื่มชา

ท่านเริ่มชงชาและรินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งน้ำชาล้นถ้วย

“หยุดเถอะ!” แขกร้องเตือน “ท่านไม่เห็นหรือว่าชาล้นถ้วยแล้ว”

“เห็น” ปรมาจารย์เซนตอบ “แต่ถ้วยที่เต็มแล้วไม่อาจรองรับสิ่งใดได้อีก”

---

ขอบคุณนิทานจากหนังสือ คิดอย่างนักวางกลยุทธ์ (The Strategist) เขียนโดย Cynthia A. Montgomery แปลไทยโดยวิญญู กิ่งหิรัญวัฒนา สำนักพิมพ์วีเลิร์น

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ณ ชานชลาแห่งหนึ่ง

รถไฟส่งเสียงหวูดดังลั่น ก่อนที่ขบวนจะค่อยๆ ขับเคลื่อนตัวออกไป

ชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งมาแต่ไกล ทำท่าเหมือนจะทันอยู่รอมร่อ แต่ขบวนรถไฟก็วิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ

สุดท้ายหนุ่มคนนั้นก็วิ่งมาไม่ทัน ได้แต่หยุดหอบหายใจแฮ่กๆ ด้วยสีหน้าเสียดายสุดฤทธิ์

ชายชราที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจึงเอ่ยขึ้นว่า

“เสียใจด้วยนะพ่อหนุ่ม เธอวิ่งเร็วไม่พอ”

ชายหนุ่มหันมามองชายชราและตอบอย่างสุภาพแต่หนักแน่นว่า

“ผมวิ่งเร็วพอครับคุณลุง แต่ผมออกตัวช้าไป”

---

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com