ไม่ว่าจะเป็นความผิดพลาด ความเจ็บป่วย ความชรา หรือการพลัดพรากจากลา

คำถามคือเราจะเหมือนคนส่วนใหญ่ที่หลอกตัวเองไปเรื่อยๆ เป็นนกกระจอกเทศที่เอาหัวมุดทราย เพราะคิดว่าเมื่อมันมองไม่เห็นศัตรูแล้วศัตรูจะมองไม่เห็นมัน

หรือเราจะเป็นคนส่วนน้อยที่สบตา สบตาทั้งๆ ที่กลัว สบตาเพราะรู้อยู่แก่ใจว่าถึงจะกลัวหรือไม่กลัวก็ต้องเจออยู่ดี

เมื่อสบตาก็จะมองเห็น เมื่อมองเห็นก็จะได้ศึกษา เมื่อศึกษาก็เริ่มเข้าใจ เมื่อเข้าใจก็จะได้เตรียมตัว

ในวันที่สิ่งที่ต้องเกิดเดินทางมาถึง เราจะได้รับมือกับมันได้อย่างมีสติและมีวิชาครับ