แต่ก็เจ็บไม่พอที่จะลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลง

ฝรั่งเรียกคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์นี้ว่า in limbo กลับก็ไม่ได้ ไปก็ไม่ถึง

ซึ่งอันตราย

เพราะเมื่อมันเจ็บไม่มากนักก็ทนเอา ทนนานๆ เข้าก็ชิน

เมื่อชินก็เลยไม่ยอมเปลี่ยน เมื่อไม่เปลี่ยนก็เลยไม่ดีขึ้น

กว่าจะรู้ตัวอีกที ชีวิตก็ล่วงเลย โอกาสก็ผ่านพ้น

ใครที่รู้สึกว่าอยู่ในสภาวะนี้มานานเกินไปแล้ว ก็ลุกขึ้นมาทำอะไรซักอย่างดูนะครับ

Follow this blog on LINE: bit.ly/tgimline

สู้ทำให้ดูเลยดีกว่า

เวลาคนสองคนเถียงกัน ต่างฝ่ายต่างจะพูดอะไรก็ได้ จริงบ้างเท็จบ้าง เกินเลยไปบ้าง เพื่อที่จะพิสูจน์ว่าตัวเองนั้นถูกต้องกว่า-ฉลาดกว่าอีกฝ่าย

การเถียงกันเลยมักจะจบลงด้วยการ “เสมอกัน” โดยที่ต่างฝ่ายต่างยึดมั่นในความคิดของตัวเองมากกว่าเดิม

หรือในกรณีที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีพาวเวอร์มากกว่า เช่นหัวหน้ากับลูกน้อง หรือแม่กับลูก การเถียงมักจะจบลงด้วยการที่หัวหน้าเป็นฝ่ายชนะ ลูกน้องต้องยอมโอนอ่อนตาม แต่จริงๆ แล้วในใจของลูกน้องก็อาจจะไม่ยอมรับอยู่ดี

เมื่อการเถียงไม่เกิดประโยชน์ การทำให้ดูจึงมีประโยชน์กว่า

ต้องใช้เวลามากกว่าแน่นอน แต่ผลลัพธ์ที่ออกมาจะพิสูจน์ตัวมันเอง โดยที่เราไม่ต้องใช้คำพูดโน้มน้าวหรือใช้อารมณ์เข้าห้ำหั่นกันเลย

แต่จะมีซักกี่คนที่เราโทร.หาได้ตอนตีสอง?

ไม่ได้จะบอกว่าการโทร.หาเพื่อนตอนตีสองเป็นเรื่องที่ควรทำ เพียงแต่มันเป็นตัววัดที่ดีว่าในชีวิตเรานี้มีคนที่เราสนิทใจซักกี่คน

Social Media ทำให้เรามี “เพื่อน” มากมาย แต่เป็นเพื่อนที่เน้นปริมาณ ไม่เน้นคุณภาพ

บางคนชื่ออะไร เจอกันตอนไหนยังจำไม่ได้เลย

และชีวิตของเพื่อนที่เราเห็นตามช่องทางเหล่านี้ ก็เป็นชีวิตที่ผ่านฟิลเตอร์มาแล้ว ทั้งฟิลเตอร์ของแอป และฟิลเตอร์เนื้อหาว่าจะเอาส่วนไหนของชีวิตมาอวดให้คนอื่นดู

ความสัมพันธ์ผ่านตัวกรองนั้นอาจดูสวยงาม แต่เปราะบางและว่างเปล่า

จึงเป็นเรื่องน่าเสียดาย ถ้าเราจะไปให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์บนโลกเสมือนที่สะท้อนโลกแห่งความจริงเพียง 10% (หรือ -10%)

ยกมือถือขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อเข้าแอป แต่เพื่อโทร.หา ถ้ามีเวลาก็นัดเจอกันเสียหน่อย เวลาอยู่ด้วยกันก็อย่าเอาแต่เล่นมือถือ

แล้วเราอาจจะพบสิ่งที่เราทำหล่นหายมานาน

ว่าสุดท้ายแล้วชีวิตเราต้องการเพื่อนดีๆ ไม่กี่คนหรอก

ปริมาณไม่ต้องมาก ขอให้คุณภาพคับแก้วก็พอ

Anontawong’s Musings on LINE: bit.ly/tgimline

ดีกว่าพร้อมแต่ไม่เคยได้ทำ

เท่าที่สังเกตคนสำเร็จ หลายๆ อย่างเขามักจะเริ่มทำตอนที่ยังไม่พร้อม

ไม่พร้อมทั้งเรื่องทุนทรัพย์ ความรู้ ตลาด และอะไรต่อมิอะไร

เหตุผลเดียวที่เดินหน้า ก็เพราะว่าเห็นโอกาสและคิดว่าควรจะลองดู เจอปัญหาอะไรก็ค่อยๆ แก้กันไป ถ้าสุดท้ายมันจะไม่เวิร์คก็แค่เลิกแล้วไปทำอย่างอื่นแทน

และผมก็เห็นตัวอย่างอีกมากมาย (ซึ่งตัวเองก็รวมอยู่ในนั้น) ที่ไม่ยอมลงมือทำด้วยเหตุผลว่าอยากรอให้พร้อมกว่านี้ สุดท้ายก็เลยไม่ได้ทำซักที กว่าจะพร้อมความฝันนั้นก็แทบจะหมดอายุไปแล้ว

ถ้ามีอะไรที่อยากทำ อย่ารีรออยู่เลยนะครับ เริ่มจากเล็กๆ ลงมือทำอย่างมีสติ และคอยสำรวจตัวเองอยู่ตลอด เดี๋ยวก็จะเก่งขึ้น-เดี๋ยวก็จะพร้อมขึ้นเอง