วันนี้เป็นวันทำงานวันแรกของปี!

เช่นเดียวกับทุกเช้า ผมมาทำงานด้วยรถไฟแอร์พอร์ตลิงค์ ก่อนจะลงที่สถานีมักกะสัน และต่อรถไฟใต้ดินสถานีเพชรบุรีตัดใหม่

วินาทีที่ก้าวขึ้นบนรถใต้ดิน ผมก็นึกถึงสิ่งหนึ่งที่ผมเคยสงสัยมานานแล้ว

ว่าทำไมหน้าตาทุกคนที่อยู่ในรถไฟถึงดูบึ้งตึงกันจัง

โอเคล่ะ วันนี้เป็นวันจันทร์ด้วย แถมเป็นการกลับมาทำงานครั้งแรกในรอบหลายวัน จึงไม่แปลกที่จะอารมณ์บ่จอยที่จะมาทำงาน

แต่เท่าที่ผมเห็น ไม่ว่าวันไหนๆ ผู้โดยสารก็หน้าตาประมาณนี้กันเกือบหมดเลย

ใจหนึ่งอาจจะเป็นผมที่อคติไปเอง คือจริงๆ แล้วเขาก็อาจจะรู้สึกเฉยๆ หรืออาจจะแค่เมื่อคืนนอนไม่พอ ก็เลยยังมึนๆ อึนๆ อยู่

แต่อีกใจหนึ่งผมก็อดคิดไม่ได้ว่า ที่คนเราไม่ยิ้ม เพราะว่าลึกๆ แล้วเราไม่มีความสุข หรืออยู่กับความตึงเครียดจนเคยตัวรึเปล่า

เราใช้เวลาสัปดาห์ละเป็นสิบชั่วโมงในการเดินทาง ถ้าสิบชั่วโมงนั้นต้องถูกรายล้อมด้วยคนหน้าบึ้งทั้งขบวนรถไฟ ผมว่ามันก็หดหู่เกินไปหน่อยนะ

แล้วผมก็กลับมาถามตัวเองว่า แล้วเราล่ะ ยิ้มรึเปล่า?

เออ ผมเองก็ไม่ได้ยิ้มแฮะ

เมื่อคิดได้อย่างนั้นก็เลยยิ้มออกมาทีหนึ่ง

แล้วก็อมยิ้มนิดๆ ตลอดการเดินทาง

ด้วยหวังว่า ใครที่เงยหน้าจากจอมือถือมาเห็นรอยยิ้มของผม จะรู้สึกอยากยิ้มขึ้นมาบ้าง

—–

ธรรมดาคนเราต้องอารมณ์ดีถึงจะยิ้ม

แต่การยิ้มก็ทำให้เราอารมณ์ดีขึ้นได้เช่นกัน เพราะใบหน้าเราจะผ่อนคลายลง และเราจะมีความรู้เนื้อรู้ตัวมากขึ้น

การยิ้มไม่มีพิษไม่มีภัย แถมยังช่วยตระเตรียมจิตใจให้เริ่มการทำงานในอารมณ์ที่เหมาะสม

ผมเลยอยากจะชวนคุณมาร่วมขบวนการครับ

ถ้าคุณกำลังอ่านบทความนี้อยู่บนรถไฟฟ้า รถใต้ดิน หรือแอร์พอร์ตลิงค์ พออ่านจบแล้วช่วยเงยหน้าขึ้นมายิ้มเล็กๆ ซักหนึ่งทีได้มั้ยครับ ถือว่าผมขอก็แล้วกัน

แล้ววันต่อจากนี้ เมื่อไหร่ที่ขึ้นรถไฟฯ ต่อให้คนจะเยอะจะเบียดเสียดกันแค่ไหน ก็ลองไม่ลืมที่จะยิ้มออกมาซักครั้ง

ผมเชื่อว่ามันจะทำให้วันทำงานของคนกรุงสดใสขึ้นอีกนิด

ใครจะรู้…

วันหนึ่งคุณกับผมอาจจะได้ยิ้มให้กันก็ได้

—–

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (ถ้ากด Get Notifications ใต้ปุ่ม Like หรือเลือก Show First ใต้ปุ่ม Following ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

—–

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com