เมื่อเช้าอยู่ดีๆ ก็นึกถึงหนังสือ “ความลับ 5 ข้อที่คุณต้องค้นให้พบก่อนตาย” ของสำนักพิมพ์ Oh My God Books 

หนังสือเล่มนี้เกิดจากการสัมภาษณ์คนชราอายุตั้งแต่ 60-105 ปี จำนวน 235 คน ซึ่งล้วนแต่เป็นคนที่ได้รับการยอมรับว่าได้ค้นพบความสุขและความหมายของชีวิต

ผมขอไม่เล่าความลับทั้งห้าข้อนะครับ ให้ไปหาอ่านเอาเองน่าจะดีกว่า

แต่ขอเล่านิทานเรื่องหนึ่งที่มาจากหนังสือเล่มนี้ครับ

—–

เรื่องราวอันเยี่ยมยอดเรื่องหนึ่งในวัฒนธรรมของเผ่านาวาโฮ

ชายชราชาวนาวาโฮบอกหลานชายว่า บางครั้งเขารู้สึกเหมือนเกิดการต่อสู้ในตัวของเขาเอง

ชายชราบอกว่ามันเป็นการต่อสู้ระหว่างหมาป่าสองตัว

ตัวหนึ่งเป็นปีศาจ เป็นหมาป่าแห่งโทสะ ความริษยา ความโทมนัส ความเสียดาย ความตะกละ ความทะนงตน ความสงสารตนเอง ความรู้สึกผิด ความขุ่นเคือง ความด้อย ความเด่น ความกลัวการเยียวยาร่างกายและจิตใจ กลัวความสำเร็จ กลัวที่จะต้องสำรวจสิ่งที่ใครๆ บอกกันว่าเป็นความจริง กลัวที่จะต้องเอาใจเขามาใส่ใจเรา กลัวต้องเข้าไปสัมผัสความเป็นจริงผ่านทางดวงตาและหัวใจของผู้อื่น และแก้ตัวน้ำขุ่นๆ โดยที่หัวใจของฉันก็รู้ว่านั่นเป็นคำเท็จเทียม

หมาป่าอีกตัวเป็นฝ่ายธรรมะ เป็นหมาป่าแห่งความโสมนัส สันติความรัก ความหวัง ความสงบ ความถ่อมตน ความเมตตากรุณา ความเห็นใจ ความใส่ใจต่อผู้ที่ช่วยเหลือฉันแม้ความพยายามของเขานั้นอาจมีข้อบกพร่อง ความเต็มใจที่จะให้อภัยตนเองและผู้อื่น และตระหนักว่าชะตาของฉันอยู่ในกำมือของฉันเอง

หลานชายใช้ความคิดและถามขึ้นว่า “แต่คุณปู่ครับ แล้วหมาป่าตัวไหนชนะ
ล่ะครับ”

คุณปู่ตอบว่า “ตัวที่ปู่เลือกให้อาหารมันน่ะสิ”

—–

ผมว่าในแต่ละวัน หมาป่าสองตัวนี้คงผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ ขึ้นอยู่กับว่าเราเจอสถานการณ์อะไร และรู้เนื้อรู้ตัวแค่ไหน

ถ้าวันๆ เราเอาแต่ให้เวลากับชีวิตภายนอก ก็มีความเป็นไปได้สูงที่หมาป่าปีศาจจะเติบใหญ่และขย้ำหมาป่าธรรมะอย่างสบายลิ้น

แต่หากเรามีเวลาให้ตัวเองได้ทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น และคิดถึงสิ่งที่เราต้องการจริงๆ ในชีวิต ผมเชื่อว่าหมาป่าฝ่ายธรรมะจะแข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน

วันนี้ คุณจะให้อาหารกับหมาป่าตัวไหนครับ?

—–

ป.ล. ต้นฉบับของสำนักพิมพ์ใช้คำว่า “สุนัขป่า” แต่ผมขอเปลี่ยนเป็น “หมาป่า” เพราะฟังเป็นธรรมชาติกว่าครับ

—–

ขอบคุณภาพจาก Pexels.com