สมัยก่อน ตามแถบชานเมืองหรือตามชนบทในประเทศเรา มักจะนิยมฟังพระเทศน์แบบหลายธรรมมาส เช่น 2 หรือ 3 ธรรมมาส ในทำนองปุจฉา วิสัชนา ถาม ตอบกัน มากกว่าจะฟังพระเทศน์องค์เดียวแบบในปัจจุบัน

เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 50-60 ปีมาแล้ว แถบชานเมืองกรุงเทพฯ นี่เอง วันนั้นชาวบ้านต่างนิมนต์พระที่ได้ชื่อว่าเป็นนักเทศน์ที่ตนเองชื่นชอบมาแสดงธรรมเรื่อง “อาทิตตปริยายสูตร” โดยพระทั้งสามรูปต่างก็ไม่รู้จักกันมาก่อน

สมัยนั้น ขอให้ทราบว่าจะเทศน์เรื่องอะไรเท่านั้น ท่านก็สามารถแสดงธรรมได้ โดยใช้ความสามารถและปฏิภาณของตนเองซักไซ้ไล่เรียงจนผู้ที่นั่งฟังรู้แจ่มแจ้ง

ก่อนเทศน์ พระท่านก็จะมีการสมมุติมอบหมายหน้าที่กัน ปกติองค์กลางจะรับหน้าที่เป็นผู้ถาม ซักไซ้ไล่เรียง ที่เหลือองค์ซ้ายและองค์ขวาจะมีหน้าที่วิสัชนา ตอบชี้แจงให้เข้าใจ

องค์กลาง เมื่อรับหน้าที่ ก็ดำเนินการซักถามองค์ซ้ายมือก่อนเกี่ยวกับเรื่อง “ไฟคือราคะ” ทั้งสององค์ซักถามโต้ตอบกันด้วยปฏิภาณเป็นที่เฮฮาถูกใจญาติโยมเป็นอย่างยิ่ง

จากนั้น ท่านองค์กลางก็หันมาถามท่านองค์ขวามือ ขอให้วิสัชนา “โทสัคติ” ไฟคือโทสะว่าเป็นอย่างไร

ท่านองค์ที่สามนั่งฟังท่าน 2 องค์แรกโต้ตอบกันอย่างเงียบๆ โดยดุษฎี พอถูกถามว่าโทสะคืออะไร แทนที่ท่านจะเจื้อยแจ้วเทศน์ตามธรรมเนียม ท่านกลับนั่งนิ่งเงียบ ได้แต่จ้องมองดูท่านองค์กลางอย่างไม่วางตา สร้างความอึดอัดให้กับท่านองค์กลาง และญาติโยมเป็นอย่างยิ่ง

สักพักท่านองค์ที่สามก็เอ่ยเสียงต่ำๆ ไม่ดังนักว่า

“ส้นตีน!” แล้วจ้องตาเป๋งไปที่ท่านองค์กลาง

ทุกคนตกตะลึงไปหมด ท่านองค์กลางหน้าตาแดงก่ำไม่ยอมสบตากับใคร นั่งกระสับกระส่ายอยู่บนธรรมมาส ครู่หนึ่งพอสมควรแก่เวลาแล้ว ท่านองค์ที่สามก็เทศน์วิสัชนาเกี่ยวกับไฟคือโทสะต่อไปอย่างหน้าตาเฉย

---

ขอบคุณนิทานจากเว็บประตูสู่ธรรม: โทสัคติ

ถ้าผมขอให้คุณลองนึกย้อนถึงภาพวันเก่าๆ ที่มีความสุข ทั้งๆ ที่ไม่ได้มี event อะไรเป็นพิเศษแต่เป็นความทรงจำที่ชัดเจนและจำได้จนถึงทุกวันนี้ คุณมีภาพอะไรเข้ามาในหัวบ้าง?

สำหรับผม ภาพความทรงจำมักจะมีสระว่ายน้ำอยู่ในนั้นด้วยเสมอ

ครั้งแรกตอนอยู่ประมาณป.3 ไปนอนโรงแรมที่มีห้องติดสระว่ายน้ำ คุณลุงที่ฐานะดีออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมด ผมเลยได้ใช้ชีวิตช่วงสุดสัปดาห์ไปกับการนอนอ่านการ์ตูน กินขนม แล้ววิ่งกระโดดลงสระว่ายน้ำ ก่อนจะปีนขึ้นมาอ่านการ์ตูนต่อ

ครั้งที่สอง ช่วงป.5 ได้ไปว่ายน้ำในหมู่บ้านของพี่คนหนึ่ง พอว่ายน้ำเสร็จ ท้องกำลังหิวโซ พี่เขาก็ทำมาม่าหมูสับใส่พริกขี้หนูมาให้กิน จำได้ว่าอร่อยมาก และเป็นมาม่าหมูสับพริกขี้หนูชามเดียวที่ได้กินนับตั้งแต่วันนั้นถึงวันนี้

ครั้งที่สาม ช่วงทำงานแล้ว ไปทริปต่างจังหวัดกับทีม Sales ของบริษัท เอาของเข้าที่พักเรียบร้อย ทุกคนก็มารวมตัวกันที่สระว่ายน้ำ แดดร่มลมตกกำลังดี ผมพกกีตาร์ไปด้วยและเล่นเพลงริมสระ ทั้งคนที่ว่ายน้ำและคนที่นั่งอยู่รอบๆ ผลัดกันขอเพลง

จริงๆ ยังมีอีกหลายเหตุการณ์ที่สระว่ายน้ำเข้ามาเกี่ยวพัน แต่สามความทรงจำที่กล่าวมานั้นเด่นชัดในความทรงจำผมมากที่สุด

ผมไม่แน่ใจว่าคนอื่นจะนึกถึงสระว่ายน้ำเหมือนผมมั้ย ผมเดาว่าไม่ แต่อยากจะลองชวนทุกคนให้นึกถึงอดีตของตัวเอง แล้วสังเกตดูว่ามีอะไรที่เป็น common theme บ้างรึเปล่า

ถ้าพบ common theme ก็ควรพาตัวเองไปเจอสิ่งนั้นให้บ่อยขึ้น อาจจะเป็นกิจกรรมบางอย่าง สถานที่บางสถานที่ หรือคนบางคน

เผื่อเราจะได้สร้างความทรงจำที่ดีเก็บไว้เป็นเสบียงสำหรับอนาคตครับ

ลองนึกถึงช่วงเวลาที่เราต้องเจอบททดสอบ

ไม่ว่าจะเป็นการพรีเซนต์ขายโปรเจ็ค การสัมภาษณ์งาน หรือแม้กระทั่งการจีบสาว

ระดับความมั่นใจของเรานั้นส่งผลอย่างมากต่อโอกาสที่จะสอบผ่านบททดสอบนั้น

เหมือนที่ใครเคยบอกว่า ผู้หญิงไม่ได้ชอบ bad boy เขาแค่ชอบคนที่มีความมั่นใจในตัวเอง

เพราะคนที่มั่นใจนั้นดูแข็งแรง น่าเชื่อถือ พึ่งพาได้

กลับกัน กับคนที่ดูไม่มั่นใจ เราก็ไม่อยากที่จะฝากงาน ฝากเงิน หรือฝากชีวิตไว้กับเขาเหมือนกัน

สำหรับคนที่ไม่ค่อยมีความมั่นใจ และคิดว่าคงเป็นอย่างนี้ไปทั้งชาติ อยากให้รู้ว่าแม้กระทั่งคนอย่าง Steve Jobs ยังต้องใช้เวลาซ้อมพูดอยู่หลายวันกว่าจะพร้อมขึ้นพูดเปิดตัวสินค้าใหม่

ที่เขาดูมั่นใจ ไม่ใช่เพราะว่าเก่งเพียงอย่างเดียว แต่เพราะว่าซ้อมมาอย่างเยอะ

ถ้าเรายังไม่ประสบความสำเร็จกับบางเรื่อง อาจเป็นเพราะเรายังมั่นใจไม่พอ

และหากเรายังมั่นใจไม่พอ ทางหนึ่งที่จะช่วยได้ คือให้เวลากับการเตรียมตัวมากกว่าที่เคยครับ

“The speed of the boss is the speed of the team.”

-Lee Iacocca

เวลาเข้าค่ายลูกเสือ แล้วต้องเข้าแถวตอนเรียงหนึ่ง นายหมู่ต้องไปยืนอยู่หน้าสุด เพื่อให้ลูกหมู่ยืนต่อด้านหลัง ความห่างหนึ่งช่วงแขนจากคนข้างหน้า ส่วนรองนายหมู่จะต้องไปยืนอยู่ด้านหลังสุด

ความเร็วของการจัดแถวของแต่ละหมู่ รวมถึงความเร็วของหมู่ตอนเดินทางไกล ล้วนขึ้นอยู่กับความเร็วและความคล่องแคล่วของนายหมู่และรองนายหมู่ ถ้านายหมู่ช้า ลูกหมู่ก็ช้าไปด้วย ต่อให้ลูกหมู่อยากเดินเร็วแค่ไหน ก็ไม่สามารถเดินเร็วกว่านายหมู่ที่อยู่หัวแถวได้

การทำงานในองค์กรก็มีความคล้ายกันอยู่ในที ต่อให้ลูกทีมจะอยากขยับตัวเร็วแค่ไหน แต่ถ้าหัวหน้าไม่ขยับให้เร็วเท่ากันหรือเร็วกว่า ทั้งทีมก็จะไม่สามารถทำงานได้เต็มประสิทธิภาพได้

นี่คือความยากของการเป็นหัวหน้า ว่าจะวางบทบาทของตัวเองอย่างไรเพื่อให้แน่ใจว่าทีมไม่แตกแถวและไม่หลงทาง

แต่ขณะเดียวกันก็ไม่กลายเป็นคอขวดจนทำให้โมเมนตั้มของทีมเสียไปครับ

Blaise Pascal นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส เคยกล่าวไว้ว่า ปัญหาทั้งหมดของมวลมนุษย์เกิดจากการที่เราไม่สามารถนั่งเงียบๆ อยู่ในห้องคนเดียวได้

ย้อนไปเมื่อ 30 ปีที่แล้ว สมัยยังไม่มีโทรศัพท์มือถือ เวลานัดเจอเพื่อนที่ห้าง ถ้าเพื่อนมาสาย เราทำได้แค่นั่งรออย่างเบื่อๆ ณ จุดนัดพบ

มาวันนี้ จุดนัดพบไม่มีความหมาย ถึงเพื่อนจะมาสาย เราก็เล่นมือถือหรือเดินดูอย่างอื่นได้ เรามีอะไรให้ทำตลอดเวลาจนไม่รู้จักการการนั่งรออย่างเบื่อๆ อีกต่อไป

เมื่อไม่รู้จักการอยู่กับตัวเอง จึงต้องหาอะไรทำอยู่ตลอด

และหลายครั้ง การหาอะไรทำมักจะกลายเป็นการหาเรื่องเข้าตัวและขาดทุนยิ่งกว่าเดิม

แทนที่จะอยู่คนเดียว เราเลยเลือกคบหาและยอมทนกับคนที่ไม่เหมาะกับเรา

แทนที่จะนอนเล่นๆ ใจลอยๆ เราเลยเลือกดูหนังหรืออ่าน content ที่เราไม่ได้ชอบด้วยซ้ำ

แทนที่จะพักผ่อนในวันหยุด เรากลับ “ออกวิ่ง” แบบไม่พักไม่ผ่อน

หลักเศรษฐศาสตร์บอกว่า อะไรที่หาได้ยาก ย่อมมีคุณค่าและมีราคาแพง

การอยู่เฉยๆ เป็นหนึ่งในทักษะที่หาได้ยากของยุคสมัย และควรมีติดตัวเอาไว้

“It’s better to be alone than to spend time with toxic people.
It’s better to do nothing than to work on something that doesn’t matter.
It’s better to rest than to climb the wrong mountain.”
-James Clear

อยู่คนเดียวดีกว่าอยู่กับคนแย่ๆ

อยู่เฉยๆ ดีกว่าขยันทำเรื่องที่ไม่มีประโยชน์

เฉยให้เป็น นิ่งให้เป็น แล้วเราจะไม่เสียแรงกับการปีนภูเขาผิดลูกครับ