เข้มแข็งและกล้าหาญ

20160920_strongbrave

Be strong enough to stand alone, smart enough to know when you need help, and brave enough to ask for it.

จงเข้มแข็งพอที่จะยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง ฉลาดพอที่จะรู้ว่าเราต้องการความช่วยเหลือ และกล้าหาญพอที่จะเอ่ยปาก

– Mark Amend


บางทีความเข้มแข็งกับความหยิ่งผยองก็มีเส้นแบ่งเพียงบางๆ

เส้นนั้นขีดแบ่งระหว่างสิ่งที่เราทำได้เองด้วยตัวคนเดียว กับสิ่งที่เราไม่สามารถทำได้โดยปราศจากความช่วยเหลือ

การยืนหยัดได้ด้วยตัวเองนั้นเป็นเรื่องยาก แต่เรื่องที่ยากกว่าคือการยอมวางอีโก้ของเราลงเพื่อจะสำรวจตัวเองว่ายังมีข้อบกพร่องอะไรอยู่บ้าง และเสาะแสวงหาคนที่จะช่วยให้เราดีกว่าเดิม

เพราะต่อให้คุณจะเก่งแค่ไหน เส้นแบ่งบางๆ นั้นก็ไม่เคยหายไป

ขนาดยูเซน โบลต์ (Usain Bolt) มนุษย์ที่เร็วที่สุดในโลก ยังต้องมีโค้ชเลย


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

พูดเพราะ?

20160919_speak

Wise men speak because they have something to say; Fools because they have to say something.

คนมีปัญญาจะอ้าปากเมื่อมีอะไรที่ต้องพูด ส่วนคนเขลานั้นอ้าปากเพราะเขาต้องพูดอะไรซักอย่าง

– Plato


พระท่านบอกไว้ว่า เราไม่สามารถบังคับจิตไม่ให้คิดไม่ได้ เพราะจิตมีหน้าที่คิด

พอคิดแล้ว คนส่วนใหญ่ก็จะถ่ายทอดสิ่งที่ตัวเองคิดออกมาเป็นคำพูด

ถ้าเป็นความคิดที่สร้างสรรค์ คำพูดที่ออกมาย่อมมีประโยชน์กับคนรอบข้าง

แต่ถ้าความคิดนั้นไม่สร้างสรรค์ สิ่งที่พูดออกมาย่อมสร้างมลภาวะทางอารมณ์ หรืออย่างน้อยที่สุดก็ทำให้คนอื่นเสียเวลา

ธรรมชาติสร้างให้เรามีสองหูกับหนึ่งปาก ราวกับจะบอกใบ้ว่าเราควรฟังให้มากกว่าพูด

แต่ผมเชื่อว่าผู้อ่านทุกท่านน่าจะรู้จักคนที่พูดมากกว่าฟัง

หรือร้ายกว่านั้นคือคนที่พูดอย่างเดียวแล้วไม่ฟังใครเลย

อย่าเผลอเป็นคนแบบนั้นนะครับ

เพราะมันไม่น่ารักเลย


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

ชีวิตคือผลรวมของการตัดสินใจ

20160917_decisions

สองสามวันที่ผ่านมานี้ เพิ่งสังเกตตัวเองได้ว่า ในแต่ละวันผมมีเรื่องให้ตัดสินใจมากมายเหลือเกิน

เพียงแต่ผมไม่เคยรู้ตัวเท่านั้นเอง

จะนอนต่อหรือจะลุก

แปรงฟันเสร็จแล้วจะบ้วนปากด้วยลิสเตอรีนรึเปล่า

จะเขียนบล็อกหรือจะเปิดเฟซบุ๊ค

ก่อนออกจากบ้านจะหอมแก้มแฟนมั้ย

รถติดแล้วจะเล่นมือถือดีมั้ย?

มีคนรอข้ามถนน จะชะลอรถรึเปล่า

จะเช็คอีเมล์หรือจะวางแผนการทำงานก่อน

เวลาเพื่อนร่วมงานพูดจาไม่ดี จะตอบโต้หรือจะตั้งสติ

จะนั่งจ้องจอคอม หรือจะลุกไปเดินเล่นเพื่อพักผ่อน

พักเที่ยงจะกินข้าวแกงหรือจะกินร้านแพงๆ

ที่เราไม่รู้ตัว ก็เพราะว่าเราคิดว่าการตัดสินใจนี้มันเป็นเรื่องเล็กๆ ไม่ได้สลักสำคัญอะไรมากมาย

แค่ผมได้พบความจริงข้อหนึ่งว่า “การตัดสินใจเรื่องเล็กๆ” ที่ทำซ้ำๆ กันทุกวันนั้นส่งผลมากกว่า “การตัดสินใจเรื่องใหญ่ๆ” ซะอีก

เรื่องการเลือกของกิน ท่านั่งทำงาน เวลาเข้านอน เป็นเรื่องที่เราทำโดยแทบไม่ได้คิด แต่มันส่งผลกับสุขภาพเรามากกว่าการเลือกว่าจะสมัครฟิตเนสที่ไหน

กินกาแฟแก้วละ 120 บาททุกวันทำงานจะเท่ากับเงิน 1.25 ล้านบาทตอนที่เราเกษียณ

และการมีเวลาเล่นกับลูกทุกวัน อาจสำคัญกว่าการเลือกว่าจะให้ลูกเรียนที่ไหน

บางที “ความลับ” ของการมีชีวิตที่ดีอาจจะอยู่ตรงนี้

คือการเลือกที่จะตัดสินใจเรื่องเล็กๆ ให้ถูกในทุกวัน

ซึ่งจะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก

ง่ายตรงที่การตัดสินใจเล็กนั้นๆ เรามักจะรู้คำตอบที่ถูกต้องอยู่แล้ว

ยากตรงที่เราไม่ค่อยทำมัน เพราะคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็กๆ นี่แหละ

ทำให้นึกถึงเพื่อนผมคนหนึ่งที่ชื่อไก่ที่เคยบอกผมว่า

“ถ้าเรื่องเล็กๆ ยังทำให้ถูกต้องไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าจะทำเรื่องใหญ่ให้ถูกต้องได้”

มาตัดสินใจเรื่องเล็กๆ ให้ถูกต้องตั้งแต่วันนี้

เพื่อชีวิตที่ดีของเราในวันพรุ่งนี้กันนะครับ


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

เจริญอาหาร

20160917_food

“กายชอบทำอาหารแบบไหน”

“อาหารที่ทำให้คนได้คุยกัน” เขาเอ่ยคำตอบที่เราคาดไม่ถึง “เราชินกับการที่เรามานั่งที่โต๊ะ คุยกัน สำหรับเราคือเวลาที่มีค่า เราไม่เข้าใจคนที่รีบๆ กินๆ รีบๆ กดมือถือ เราเชื่อในการปฏิสัมพันธ์ต่อหน้ามาก ทุกวันนี้คนเรามองหาเป้าหมายไกลที่สุด แต่สิ่งที่อยู่ระหว่างทางมันหายไป เหมือนบทสนทนาบนโต๊ะอาหาร เวลาเราเจอกันบนโลกโซเชียล เราเห็นแค่หน้าจอ เห็นแค่สิ่งที่เขาคัดเลือกให้เราดู เราซ่อนทุกอย่างไว้ภายใต้ฉาก น่ากลัวไหมล่ะ แต่ถ้าเราคุยกันอย่างนี้ เราเห็นทั้งข้างนอก ข้างหลัง ข้างหน้า มันโรแมนติกกว่าเยอะ” เขามองเราเต็มตาแล้วยิ้ม

แต่พูดจบไม่ทันไร กายก็หัวเราะแล้วกล่าวปิดท้ายเสียใหม่ในสไตล์นักประวัติศาสตร์

“อาจไม่โรแมนติกหรอก แต่มันได้ ‘ความจริง'”

– กาย ไลย มิตรวิจารณ์
a day #191 July 2016 
เรื่อง กันตพร สวนศิลป์พงศ์
ภาพ ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์


“อาหารที่ทำให้คนได้คุยกัน”

ผมตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำไมประโยคนี้โดนใจผมจัง

อาจเป็นเพราะว่าไม่ค่อยได้คุยกับใครเป็นชิ้นเป็นอันบนโต๊ะอาหารมานานมากแล้ว

ครั้งหลังสุดที่รู้สึกว่าได้สัมผัสกับบรรยากาศนี้ คือตอนที่ผมไปเที่ยวกับแฟนที่ยุโรปเมื่อพฤษาภาปีที่แล้ว แล้วแวะไปนอนบ้าน “พี่สายไหม” ที่เมือง Montreux ซึ่งไม่ห่างจากเจนีวามากนัก

พี่สายไหมแต่งงานกับนักเขียนชาวฝรั่งเศส และช่วงที่เราไปก็เขาก็มีแขกชาวสเปนมานอนที่บ้านอีกสองคน คืนนั้นเราจึงมีเพื่อนร่วมโต๊ะทานข้าวทั้งหมดหกคน มีอาหารหลายสิ่งอย่างที่พี่สายไหมทำกับมือ แกล้มด้วยไวน์ขาวที่ผมกับแฟนต้องดื่มตามมารยาท

แฟนของพี่สายไหมถามคำถามพวกเรามากมาย ก่อนจะโดดไปคุยกันในหลายประเด็น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเลี้ยงลูก เรื่องการทำธุรกิจ เรื่องหนังสือที่เขาเขียน เรื่องชีวิตวัยหนุ่มสาว ฯลฯ


เขียนมาถึงตรงนี้ ก็นึกได้ว่า หลังจากนั้นผมก็ยังมีการได้กินข้าวกับคนอื่นๆ อีก ไม่ว่าจะเป็นทำสุกี้กินที่บ้านพ่อกับแม่ กินร้านญี่ปุ่นกับเพื่อนมหาลัยและอาจารย์ หรือนัดเพื่อนนักดนตรีให้เอาอาหารมากินกันที่บ้านผม

เป็นช่วงเวลาที่ดีและน่าจดจำเหมือนกัน แต่ทำไมการกินข้าวกับพี่สายไหมคืนวันนั้นถึงน่าจดจำเป็นพิเศษ?

อาจจะเป็นเพราะความแตกต่างทางสถานที่ และการได้พูดคุยกับคนที่เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

แต่อีกความแตกต่างหนึ่งในการทานอาหารกับพี่สายไหมในครั้งนั้นก็คือ ตลอดเวลาร่วมสองชั่วโมงบนโต๊ะอาหาร ไม่มีใครหยิบมือถือขึ้นมาซักครั้งเดียว

มันจึงเป็นการ “ร่วมโต๊ะ” ที่แท้จริงโดยไม่มีสิ่งใดเข้ามาแทรก  เป็นบรรยากาศการทานอาหารที่เราคุ้นเคยกันดีสมัยที่เรายังเด็ก แต่หาได้ยากยิ่งในสมัยนี้


ผมเคยอ่านเจอฝรั่งเขาเล่นเกมๆ หนึ่งเวลานัดไปทานข้าวด้วยกัน

คือการให้ทุกคนหยิบมือถือขึ้นมาวางคว่ำหน้าไว้กลางโต๊ะซ้อนๆ กันไว้

ใครหยิบมือถือขึ้นมาเล่นก่อนถือว่าแพ้!

ผมก็อยากจะเล่นอะไรประมาณนี้บ้างนะ แต่เดาว่าเพื่อนคงไม่ยอม และไม่แน่ ผมอาจจะเป็นคนแพ้ก็ได้

“กายชอบทำอาหารแบบไหน”

“อาหารที่ทำให้คนได้คุยกัน”

เป็นคำถามที่ดีนะครับว่า อาหารแบบไหนที่ทำให้เราได้คุยกันออกรสออกชาติ

เพราะบทสนทนาที่ดีที่สุดและจะอยู่กับเราไปนานที่สุด ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้บนจอ iPhone7

แต่จะเกิดขึ้นได้ต่อเมื่อเราวางมันลงต่างหาก


ขอบคุณข้อมูลและภาพจาก a day #191 July 2016 

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

นิทานตกรถไฟ

20160915_missthetrain

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ณ ชานชลาแห่งหนึ่ง

รถไฟส่งเสียงหวูดดังลั่น ก่อนที่ขบวนจะค่อยๆ ขับเคลื่อนตัวออกไป

ชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งมาแต่ไกล ทำท่าเหมือนจะทันอยู่รอมร่อ แต่ขบวนรถไฟก็วิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ

สุดท้ายหนุ่มคนนั้นก็วิ่งมาไม่ทัน ได้แต่หยุดหอบหายใจแฮ่กๆ ด้วยสีหน้าเสียดายสุดฤทธิ์

ชายชราที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจึงเอ่ยขึ้นว่า

“เสียใจด้วยนะพ่อหนุ่ม เธอวิ่งเร็วไม่พอ”

ชายหนุ่มหันมามองชายชราและตอบอย่างสุภาพแต่หนักแน่นว่า

“ผมวิ่งเร็วพอครับคุณลุง แต่ผมออกตัวช้าไป”


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

วิธีเลือกคิวจ่ายเงินที่ซูเปอร์มาร์เก็ต

20160913_supermarket

หนึ่งในปัญหาที่คลาสสิคที่สุดของการไปช็อปปิ้งที่ซูเปอร์ก็คือการตัดสินใจว่าจะไปเข้าคิวช่องไหนดี

ที่อเมริกาเขาได้ทำการวิจัยปัญหานี้ และได้เสนอข้อแนะนำมาหลายข้อที่ผมจะขอนำมาเล่าสู่กันฟังในบทความนี้ครับ

1. ต่อคิวรถเข็นที่มีคนซื้อของเยอะๆ – ดูแล้วอาจจะขัดกับสามัญสำนึก แต่การต่อคิวที่คนน้อยแต่ซื้อของเยอะนั้น อาจเร็วกว่าคิวที่คนเยอะแต่ซื้อของน้อย เพราะว่าลูกค้าแต่ละคนนั้นมี overhead ของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นการทักทาย การจ่ายเงิน การเอาของใส่ถุง ฯลฯ จากการสังเกตการณ์ คิวลูกค้าหนึ่งคนที่ซื้อของ 100 ชิ้นจะใช้เวลาประมาณ 6 นาที ส่วนลูกค้า 4 คนที่ซื้อของคนละ 20 ชิ้นจะใช้เวลาประมาณ 7 นาที

2. เข้าคิวที่คนซื้อของเดียวกันหลายชิ้น – ซื้อของหนึ่งอย่าง 10 ชิ้น ย่อมเร็วกว่าซื้อของ 10 อย่างอย่างละชิ้น

3. ต่อคิวที่ช่องวางของอยู่ซ้ายมือ – คนส่วนใหญ่ถนัดขวาเลยมักจะเข้าคิวที่มีช่องวางของอยู่ขวามือโดยไม่รู้ตัว

4. เข้าคิวที่มีแคชเชียร์เป็นผู้หญิง – จากการสังเกตการณ์ นักวิจัยบอกว่าแคชเชียร์ผู้หญิงนั้นคล่องกว่าแคชเชียร์ผู้ชาย

5. ระวังคิวที่มีผู้สูงอายุ – เพราะมีโอกาสที่จะช้ากว่าคนทั่วไปได้ ทั้งเรื่องการหยิบหาเงินในกระเป๋า ใช้บัตรเครดิต ฯลฯ

ส่วนตัวเราเอง เราสามารถประหยัดเวลาได้ด้วยการหันสินค้าฝั่งที่มีบาร์โค้ดให้แคชเชียร์เห็นชัดๆ ถ้าซื้อเสื้อผ้าก็ควรถอดไม้แขวนเสื้อออกและหยิบป้ายราคาออกมาจากคอเสื้อ หรือถ้าไปกันสองคนก็แบ่งของกันเข้าทางด่วน แล้วแยกกันจ่ายครับ

แม้ว่าจะเป็นผลวิจัยจากอเมริกา แต่ผมว่าหลายๆ  ข้อก็น่านำมาลองใช้ในเมืองไทยดูนะครับ

ข้อไหนเวิร์คหรือไม่เวิร์คอย่าลืมมาบอกกันด้วยนะ!


ขอบคุณข้อมูลจาก The New York Times: How to Pick the Fastest Line at the Supermarket

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

เรามีความสุขจริงๆ

20160913_happy

หรือเราแค่เคยชินกับความสบาย?

Are you really happy or are you just really comfortable?

– Anonymous


บางทีความสุขกับความสบายก็ใกล้เคียงกันจนแยกไม่ออก

โดยเฉพาะในบริบทของที่ทำงาน

เวลาเราบอกว่า “ทำงานนี้ก็มีความสุขดี” จริงๆ แล้วเราอาจจะกำลังพูดว่า “ทำงานนี้ก็สบายดี” ก็ได้

เพราะเมื่อเราเอางานชิ้นไหนอยู่แล้ว หรือเรามีลูกน้องที่เก่งจนทำงานแทนเราได้เกือบทุกอย่างแล้ว เราก็ไม่ต้องออกแรงมากนัก ไม่ต้องทำงานล่วงเวลา ได้กลับบ้านเร็ว ได้นอนเต็มอิ่ม

แต่เรากำลังมีความสุขจริงรึเปล่า?

เพราะความสุขไม่ได้เกิดจากความสบายอย่างเดียว

แต่เกิดจากการได้ทำสิ่งที่มีความหมาย ได้รู้ว่าเรากำลังก้าวหน้า ได้รู้ว่าเรากำลังเติบโต

ซึ่งทั้งสามอย่างนี้ ความสบายไม่อาจให้เราได้ เพราะว่ามันเป็นปฏิภาคกัน

Are you really happy or are you just really comfortable?

จึงเป็นคำถามที่ควรถามตัวเองบ่อยๆ

จะได้ไม่เข้าใจตัวเองผิดโดยไม่รู้ตัวครับ


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

ฟังคนที่ควรฟัง

20160911_listen

Don’t let someone who has done nothing tell you how to do anything.

– Ejike Henry Akuneziri

บนอินเตอร์เน็ตจะมีศัพท์คำนึงเรียกว่า “troll” ถ้าแปลด้วยสำนวนไทยก็คือพวก นักเลงคีย์บอร์ด

โชคดีที่เพจ Anontawong’s Musings ไม่ค่อยมีนักเลงคีย์บอร์ดมาเยือนเท่าไหร่ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเลย

ปกติผมจะนั่งอ่านคอมเม้นท์ของทุกคนที่มาเยี่ยมเยือน และตอบหรือกดไลค์ของทุกคน

รวมถึงคนที่ความเห็นไม่ตรงกันกับผม ถ้ารู้สึกว่าเขามาดีและมีทีท่าอยากจะถกกันด้วยเหตุด้วยผล ผมก็ยินดีที่จะถกด้วย เพราะมันคือของขวัญที่ผู้อ่านมอบให้

แต่ถ้ามาพูดจาเสียดสียั่วยุ วิธีแก้เผ็ดที่ผมใช้ก็คือการไม่ทำอะไรเลย

เพราะเวลาเป็นของมีค่า จึงไม่ควรเสียมันไปกับคนบางจำพวก

โดยคิดว่า ยังไงพรุ่งนี้ผมก็เขียนตอนใหม่แล้ว จะมาเถียงเรื่องเมื่อวานกันไปทำไม

Don’t let someone who has done nothing tell you how to do anything.

เป็นธรรมดาของมนุษย์ที่อยากจะทำให้ทุกคนแฮปปี้ เพราะว่าเราอยากเป็นที่รักของทุกคน

แต่ในความเป็นจริงเราไม่สามารถทำตามความต้องการของทุกคนได้

เพราะความต้องการแต่ละคนไม่เหมือนกัน และเวลาเรามีจำกัด

จึงควรฟังเฉพาะคนที่ควรฟัง และคุยกับคนที่ควรคุยด้วยเท่านั้นครับ


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

ชีวิตเกินร้อย

20160911_150

ทำงานมา 22 ปี เจอสัจธรรมอะไรในการทำงานหรือในชีวิตของคนทำธุรกิจนี้ไหม
คุณเมฆ: สิ่งที่จะเทียบเท่ากับสัจธรรมในชีวิตเลยก็คือ การที่เราพบว่าไม่มีอะไรที่ทำได้ 100% จริงๆ โดยเฉพาะสำหรับงานประเภทนี้ คือคุณต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่างานอีเวนต์หรืองานครีเอทีฟนี่จะได้ให้ได้ 100% มันไม่มีหรอก มันต้องมีปัจจัยอะไรสักอย่างที่ทำให้ไอเดียของเราไปไม่สุดเสมอ ซึ่งมันจะเกิดขึ้นระหว่างทางทั้งนั้น เพราะฉะนั้นเราก็ทำใจไว้ว่า เอาสัก 80-90% นี่แหละ โอเคแล้ว ก็ถือว่าสุดๆ แล้วสำหรับงานประเภทนี้

แล้วไม่เสียดายหรือที่ไม่ได้  100%
คุณเมฆ: ไม่เสียดาย เพราะ 80-90% ของเรามันคือ 150% ของคนอื่น สแตนดาร์ดของเราอยู่ตรงนี้ เพราะเวลาเราตั้งเป้ามันคือ 200% ถ้าถูกลดลงมาเราก็ยังเกิน 100% อยู่

– เกรียงไกร กาญจนะโภคิน

a day BULLETIN issue 200, 18-24 May 2012
สัมภาษณ์: วิไลรัตน์ เอมเอี่ยม, อาทิตย อาศิรวาท
ถ่ายภาพ: กฤตธกร สุทธิกิตติบุตร

อ่านคำพูดนี้แล้วก็ทำให้ผมได้นั่งนึกถึงความแตกต่างระหว่างชีวิตวัยเรียนและวัยทำงาน

ตอนเราเป็นนักเรียน พ่อแม่จ่ายตังค์ให้เราได้ไปเรียน

ตอนเราทำงาน บริษัทจ่ายตังค์ให้เราได้ไปเรียน

ตอนเราเป็นนักเรียน อาจารย์จะสอนบทเรียนก่อน แล้วให้เราทำข้อสอบทีหลัง

ตอนเราทำงาน เรามักต้องทำข้อสอบก่อน แล้วถึงจะได้บทเรียนทีหลัง

ตอนเราเป็นนักเรียน ทุกคนจะได้ข้อสอบเหมือนกันหมด และนักเรียนที่เรียนเก่งมากๆ ก็จะทำได้ 100 คะแนนเต็ม

ตอนเราทำงาน แต่ละคนจะได้ข้อสอบแตกต่างกันไป และคนที่ทำงานเก่งมากๆ จะนิยาม “100 คะแนนเต็ม” ของตนเองแตกต่างจากคนอื่น

การตั้งมาตรฐานให้สูง จน 100% ของเราเท่ากับ 200% ของคนอื่นนั้นย่อมทำให้เราเหนื่อยกว่าแน่นอน

แต่มันก็เป็นทางเดียวที่จะช่วยให้เราได้เติบโตในหน้าที่การงาน

ที่สำคัญกว่านั้น การตั้งมาตรฐานให้สูง จะทำให้ทำงานสนุกขึ้นเยอะ เพราะเราจะได้ใช้ความสามารถและความคิดสร้างสรรค์ของเราอย่างเต็มที่

แต่แม้ว่าเราจะทำเต็มที่แล้ว ก็ต้องเผื่อใจไว้ก่อนเลยว่ามันจะไม่ออกมาเพอร์เฟ็กต์หรอก เพราะโลกไม่ได้เป็นไปตามใจเรา แต่เป็นไปตามเหตุปัจจัยอีกร้อยพันที่เราคุมไม่ได้

ใช้ชีวิตเกินร้อยให้เป็นนิสัย และปล่อยวางกับผลลัพธ์

จะได้ทั้ง สุข สนุก และ สำเร็จครับ


ขอบคุณบทสัมภาษณ์จาก a day BULLETIN issue 200, 18-24 May 2012

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ใช้ชีวิตตามลูก

20160910_likedaugther

ตอนนี้ปรายฝน ลูกสาวผมอายุสิบเดือนกว่าแล้ว

ตั้งแต่พ้นช่วงสามเดือนแรกมา ลูกเริ่มนอนเป็นเวลามากขึ้น ตื่นตอนกลางคืนน้อยลง ซึ่งก็ทำให้ชีวิตของผมและแฟนดีขึ้นตามลำดับ

สิ่งหนึ่งที่สังเกตได้ คือเราทั้งคู่กลายเป็นคนทำอะไรตามตารางเวลาลูกไปโดยปริยาย

วันธรรมดาเราจะกล่อมเขานอนประมาณสามทุ่มครึ่ง และประมาณสี่ทุ่มเราจะเข้านอนกัน

ตอนเช้าพวกเราก็จะตื่นไม่เกินหกโมง เพราะนั่นคือเวลาที่ลูกจะตื่น

ซึ่งจะว่าไปก็เป็นเรื่องที่ดี เพราะการเข้านอนก่อนสี่ทุ่มและตื่นก่อนหกโมงเช้าก็เป็นอะไรที่สอดคล้องกับนาฬิกาในร่างกายคนเราอยู่แล้ว


ทั้งบ้านผมมีทีวีอยู่หนึ่งเครื่องถ้วน เพราะเราไม่ค่อยได้ดูทีวีกัน

ตลอดทั้งปี จะมีเพียงรายการเดียวที่ผมกับแฟนจะติดตามดู คือรายการเดอะว้อยซ์ ซึ่งกำลังจะเริ่มต้นซีซั่นใหม่วันนี้พอดี

นอกนั้นเราแทบไม่ได้ใช้ทีวีเลย ทำให้ลูกไม่ได้ดูทีวีไปโดยปริยาย แต่ให้โตกว่านี้หน่อยคงจะเริ่มให้ดูการ์ตูนบ้าง

เมื่อไม่มีทีวี การเสพสื่อของผมกับแฟนจึงใช้มือถือเป็นหลัก แต่ถึงกระนั้นเราก็ระวังอย่างมากที่จะไม่เล่นมือถือต่อหน้าลูก และตั้งใจจะไม่ให้ลูกเล่นมือถือหรือไอแพดเลย เพราะเราไม่อยากให้ลูกเป็นเด็กสมาธิสั้น


เมื่อเดือนที่แล้ว ผมกับแฟนไปเที่ยวหัวหินกัน

เราแวะกินอาหารเช้าที่แม็คโดนัลด์ และแน่นอน เราไม่พลาดที่จะซื้อเฟรนช์ฟรายที่เป็นของโปรดของเราทั้งคู่

พอปรายฝนเห็นเฟรนช์ฟราย ก็ทำท่าสนอกสนใจอยากกิน ผมกับแฟนปรึกษากันว่าเอาไงดี แล้วก็ลงความเห็นว่าให้ลองกินนิดหน่อยแล้วกัน เพราะจริงๆ ปรายฝนก็เริ่มกินอาหารพวกข้าวบด-ผักบดมาซักพักแล้ว

ปรายฝนกินแล้วชอบใจมาก ทำท่าขอกินอีก เราก็เลยให้กินอีกนิดนึง แล้วผมก็บอกลูกว่า พอแล้วนะคะ กินเยอะๆ ไม่ดีนะ

ตอนที่ผมพูดประโยคนี้ออกไป ก็พลันตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่งได้

ว่าอะไรที่ไม่ดีต่อลูก ก็ย่อมไม่ดีต่อเรา

เป็นความจริงที่เบสิคมากๆ แต่ผมไม่เคยนึกถึงมันเลย

เพราะคิดมาตลอดว่าร่างกายผู้ใหญ่นั้นต่างจากเด็ก ผู้ใหญ่จึงสามารถทำเรื่องที่เด็กทำไม่ได้

แต่เพียงเพราะว่าร่างกายของผู้ใหญ่ทนทานกว่า ก็ไม่ได้หมายความว่าเรื่องนั้นมันจะดีต่อเราซะหน่อย

ถ้าเฟรนช์ฟรายไม่ดีต่อร่างกายลูก มันก็ย่อมไม่ดีต่อร่างกายผมเช่นกัน

ถ้ามือถือทำให้ลูกสมาธิสั้น มันก็ทำให้ผมสมาธิสั้นได้เช่นกัน

ถ้านอนดึกตื่นสายเป็นเรื่องไม่ดีสำหรับลูก มันก็เป็นเรื่องไม่ดีสำหรับผมด้วยเช่นกัน

ในทางกลับกัน อะไรก็ตามที่ดีต่อเด็ก ก็ย่อมดีต่อผู้ใหญ่

ถ้าผมให้ลูกกินอาหารละเอียด แสดงว่าผมเองก็ควรเคี้ยวข้าวให้ละเอียด

ถ้าผมอยากให้ลูกกินผักกับผลไม้เยอะๆ ผมเองก็ควรกินผักและผลไม้ให้เยอะๆ

ถ้าผมชอบให้ลูกยิ้มบ่อยๆ ผมเองก็ควรยิ้มบ่อยๆ ด้วย

ผมว่ามันเป็นกฎพื้นฐานสำหรับการดำเนินชีวิตได้เลยนะ

ว่าอะไรก็ตามที่อยากให้เด็กทำ เราเองก็ควรทำตาม และอะไรก็ตามที่ไม่อยากให้เด็กทำ เราเองก็ควรเลี่ยง

จะได้มีสุขภาพที่ดี

และจะได้อยู่ดูแลกันไปนานๆ ครับ


ขอบคุณภาพจากแฟน ที่แอบถ่ายตอนที่ผมผลอยหลับหลังจากป้อนนมปรายฝนเสร็จแล้ว

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่