ทำอะไรก็ทำให้หมดจด

20190903b.png

เป็นประโยคที่โผล่เข้ามาในห้วงคำนึงบ่อยๆ ในช่วงนี้

เมื่อมองไปที่โต๊ะทำงาน เห็นเอกสารกองอยู่ มันเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าผมกำลังปล่อยบางอย่างให้คั่งค้าง

อาจจะเป็น Resume ของคนที่เพิ่งสัมภาษณ์ไป อาจจะเป็นเอกสารแนะนำตัวของบริษัท headhunter อาจจะเป็นบทความที่เราปริ๊นท์ออกมาอ่าน

เอกสารเหล่านี้ก่อตัวมาจากเสียงที่ไร้เสียง ที่บอกกับตัวเองว่า “เอาไว้ก่อน”

มองไปในกล่องอีเมล มีเมลที่เราติดดาวหรือติดธงเอาไว้เป็น follow-up แต่เราก็ยังไม่ได้ทำอะไรกับมันมาหลายวันหรือแม้กระทั่งหลายสัปดาห์

มองไปที่อ่างล้างหน้าหรือชั้นวางของในห้องน้ำที่บ้าน มีสิ่งละอันพันละน้อยเต็มไปหมด เกินกว่าครึ่งเป็นของที่เราไม่ได้หยิบใช้มาเป็นเดือนๆ

สิ่งที่คั่งค้างในโลกภายนอก เป็นเพียงภาพสะท้อนของสิ่งที่คั่งค้างของโลกภายใน

เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เราปล่อยเอาไว้ โดยตัวมันเองอาจไม่มีพิษภัย แต่พอมากเข้าๆ มันจะคอยย้ำเตือนและทำให้เรากังวลตลอดเวลา

เหมือนใส่รองเท้าที่มีก้อนกรวด แม้ไม่เจ็บปวดแต่ก็น่ารำคาญ

ตอนนี้ผมเลยพยายามบอกตัวเองว่า อย่าปล่อยเรื่องไหนให้คั่งค้างโดยไม่จำเป็น โต๊ะทำงานไม่ควรมีเอกสารใดนอกจากงานที่จะทำในวันนี้ อีเมลไหนที่ติดดาวก็เคลียร์ให้เรียบร้อย ห้องน้ำก็ควรคงไว้แต่ของที่เราใช้เป็นประจำ

ทำอะไรก็ทำให้หมดจด

อย่าปล่อยให้ก้อนกรวดทางอารมณ์ลอยนวลครับ