ทำอะไรอย่าลืมมองข้ามช็อตด้วย

20190902b

หลายคนน่าจะเคยเล่นบิลเลียดมาก่อน

บิลเลียดคล้ายกับสนุกเกอร์ อาจจะต่างกันตรงกติกา ขนาดของโต๊ะ และขนาดของหลุม แต่มีวิธีการเล่นคล้ายๆ กันคือใช้ไม้ยาวๆ ยิงลูกขาวไปโดนลูกเป้าหมายให้ลงหลุม ใครยิงครบ 8 ลูกก่อนชนะ

สำหรับมือสมัครเล่นอย่างผม แค่แทงลูกขาวให้โดนยังยาก ไหนยังต้องพยายามมองเหลี่ยมอีกว่าจะพาลูกขาวไปชนลูกเป้าหมายยังไง

จึงเป็นเรื่องปกติที่เราจะคิดถึงแค่ช็อตถัดไป ทำยังไงก็ได้ให้ลูกนั้นลงหลุม

แต่สำหรับมืออาชีพ การยิงให้ลงหลุมเป็นเรื่องง่าย สิ่งที่ยากและสำคัญกว่า คือเมื่อยิงลูกขาวออกไปแล้ว จะควบคุมลูกขาวอย่างไรเพื่อให้สามารถกินลูกถัดไปได้ด้วย

มืออาชีพจึงมองข้ามช็อตเสมอ

ไม่ต่างกับชีวิตและการทำงาน

การโฟกัสกับเรื่องที่อยู่ตรงหน้า กับเป้าหมายที่ตามองเห็นเป็นเรื่องสำคัญก็จริง แต่เราต้องไม่ลืมว่าเกมของเราไม่ได้จบแค่การยิงลูกถัดไปให้ลง

เกมของเราคือยิงลูกฝั่งของเราให้ครบ เพื่อจะได้สิทธิ์ชิงดำ

คำถามสำคัญก็คือ ลูกดำของเราคืออะไร?

ถ้าเราไม่รู้ว่าลูกดำของเราคืออะไร การเล่นบิลเลียดชีวิตก็จะสะเปะสะปะไร้ยุทธศาสตร์ เราอาจภูมิใจที่ยิงลง แต่หารู้ไม่ว่าบางช็อตที่เราไม่ระวังก็อาจทำให้ “ขาวเปลี่ยน” หรือลูกขาวลงหลุมจนเกมของเราต้องสะดุด

จะเอาเกียรตินิยม จะเก็บตังค์แต่งงาน จะซื้อบ้านหลังใหญ่ เหล่านี้ล้วนเป็นช็อตสำคัญ แต่มันอาจยังไม่ใช่ “ลูกดำ” ของเราก็ได้

ทำอะไรอย่าลืมมองข้ามช็อต เมื่อตาเนื้อกำลังเพ่งกับการยิงลูกถัดไปให้ลงหลุม ขอให้ตาใจมองเห็นการคอนโทรลลูกขาวด้วย

ถ้าไม่ระวัง กำลังแทงลงอยู่ดีๆ อาจพลิกกลับมาแพ้ได้เฉยเลยนะครับ